web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » ویرانه رم

ویرانه رم

خرداد 14, 1398 - 2:28 ق.ظ
reza
365 بازدید

برای راحتی بیشتر، ویدئو های مربوط به این مطلب در کانال تلگرام سایت آپلود شده و لینک آنها هم در متن کار شده است. پس هر جا که به لینک رسیدید، آن را در تلگرام باز کرده و پس از تماشا به خواندن مطلب ادامه بدهید. با وجود فشرده سازی حجم ویدئو همچنان بالاست، در این صورت توصیه می کنم حداقل ویدئوی پذیرایی کورواسود برای دروسی را از دست ندهید. در صورت درخواست چند نفر، امکان آپلود ویدئو با حجم و کیفیت کمتر هم وجود دارد.

 

***

 

 

 

 

فاصله بین جوانی و پیری این ققنوس تنها یک سال بود. یک سال پیش که برای دیدن بازی رم و لیورپول به شهر ابدی سفر می کردم، امیدی -هرچند اندک- برای قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا داشتیم. امسال اما در حالی رهسپار بودم که شانس برای راهیابی به مرحله گروهی همین جام تقریبا صفر شده بود. می رفتم تا شاهد افتادن آخرین خراش بر بدن این ققنوس پیر باشم.

بهترین راه برای بیان کردن شرایط تیم فعلی، مقایسه جز به جز با سال قبل است. نماد ها و رنگ های زرد و قرمز رم سال قبل در سر تا سر شهر به چشم می خورد و امسال بیش از 24 ساعت طول کشید تا پیراهن زرد و قرمز را بر سر در یک مغازه ببینم. آن زمانی فروشگاه رسمی باشگاه جایی برای سوزن انداختن نداشت، اما امسال کسی در آنجا نبود و بسیاری از جنس ها هم جور نبودند. پیراهن های جدید رم با طرح رعد و برقی که یادآور پیراهن های تیم های دبستانی آمریکا است (یحتمل اسم تیم هم تاندربُلت است!)، جایگزین مانکن هایی شده بود که تقابل رم را مقابل لیورپول در نیمه نهایی چمپیونزلیگ نشان می داد. شال های سی ال را هم برداشته بودند و جایش شال های عادی و معمولی باشگاه بود.

 

بدترین قسمت اما چیز دیگری است: رم پیراهن یا شالی را برای خداحافظی دروسی طراحی نکرده بود! آخرین بازی گلادیاتور کهنه کار رم سزاوار بدرقه بهتری بود. تنها لذتی که از بودن در فروشگاه رم نصیبم شد، دیدن کاغذی است که اعلام می کرد تمام بلیت های بازی به اتمام رسیده اند. رمی ها قهرمانشان را فراموش نکرده اند.

روز بازی مثل همیشه با هیجان زیادی شروع شد. ماشین ها و اتوبوس های پرتعدادی به سمت ورزشگاه در حال حرکت بودند.  روبروی درب کوروا سود پل پونته دوکا دوستا قرار داد که محل دیدار اولترا های رم پیش از بازی است. به دلیل بارندگی شدید اما این بار آنها زیر پل جمع شده بودند و با هیجان بالا در حال شعار دادن برای دروسی بودند و پرچم بزرگی از دانیله را هم در دست داشتند.

شعار دادن طرفداران زیر پل برای دانیله

ورود به محوطه ورزشگاه کمی از دفعه قبل سخت تر بود، دلیلش شاید بارندگی شدید درروز مسابقه باشد. قبل از ورود به خود استادیوم، محوطه ای در اطراف آن است که پارسال فقط چند فروشگاه لباس و یا شال رم را می فروختند. امسال اما چادرهای زیادی از طرف باشگاه برپا شده که بود. یکی از آنها لباس و پرچم و شال و کلاه می فروخت، دیگری تصاویر 3 بعدی از محل تمرین تیم را پخش می کرد، و حتی یکی ماکارونی و آبجوی تستی پخش می کرد.

 

 

در چادری دیگرهم یک دختر و پسر در حال روپایی و انجام حرکات تماشایی با توپ بودند، همه این ها در حالی است که در خلال آن یکی از آهنگ های آرش هم پخش شد. به طور کلی وجود این چنین سرگرمی هایی قبل از بازی بد نیست و باعث سرگرم شدن تماشاگران می شود، اما اینکه این روش های سرگرم کننده عمدتا آمریکایی با افتضاح مدیریتی آمریکایی ها در رم همزمان شده سبب می شود که دل خوشی از این اتفاقات نداشته باشیم. دلمان هم رم جنگجوی جذاب پارسال را می خواهد، نه این رم که برای سرگرم کردن تماشاگران باید پاستا دستشان بدهد.

بر خلاف سال قبل که در کوروانورد نشسته بودم، امسال توانستم بلیتی در نزدیکی کوراسود بخرم. نزدیک بودن به کوروا سود یعنی انتظار حجم زیادی از سر و صدا و هیجان را داشتم. با نشستن بر روی صندلی ام اما این امید تبدیل به ناامیدی شد. فصل پیش از دقایق زیادی قبل از بازی سر و صدای تماشاگران بلند بود، این بار ولی کسی شعار نمی داد. شاید هم طرفداران دیوانه لیورپول کم بودند که با تشویق هایشان رمی ها را تحریک کنند که آنها هم بسیار پر و صدا باشند. حتی نحوه اعلام اسامی بازیکنان هم از کم شور تر از قبل بود: بلندگوی ورزشگاه اسم و شماره همه را به طور عادی اعلام می کرد و فقط برای دانیله فریاد بلندی زده شد. بازیکنان به رختکن رفتند تا آماده بازگشت شوند.

 

اعلام اسامی بازیکنان در الیمپیکو

(لینک ویدئوی کم حجم)

در چندین زمان از کل بازی ها هم هواداران از خجالت پالوتا در آمدند:

اعتراضات به پالوتا

با شروع سرود های همیشگی رم، حال و هوای ورزشکاه هم بهتر شد.

سرود رما رما

(لینک ویدئوی کم حجم)

پس از پایان این سرود و بازگشت بازیکنان به زمین برای آغاز مسابقه، جادوی کورواسود شروع شد. آنها که تا این زمان تقریبا ساکت بودند و پرچم های خود را هم باز نکرده بودند، به یک باره پرچم های زرد و قرمز خود را تکان دادند و شروع به خواندن سرود مخصوص دانیله کردند. دیدن این منظره جذاب ترین بخش امشب بود. با توجه به تجربه پارسال جایگاه شمالی ورزشگاه برای دیدن اتفاقات کورواسود جذاب تر هستند زیرا که دقیقا روبروی آن قراردارد. امسال دید کمتری داشتم ولی شعار های بیشتری از اولتراها را می شنیدم. اگر فصل پیش همه برای رم سرود می خواندند، امسال بیشتر تمرکز بر روی کاپیتان بود. اولتراها از این زمان تا دقیقه 5 بازی بی وقفه پرچم ها را تکان می دادند و سرود دانیله را می خواندند. جادویی بود!

 

پذیرایی مخصوص کورواسود از دروسی

(لینک ویدئوی کم حجم)

این نمایش بی نظیر هواداران تا شروع بازی و حتی 5 دقیقه بعد از آن هم ادامه پیدا کرد.

ادامه شعار های کوروا سود برای دروسی

(لینک ویدئوی کم حجم)

بازی بی رمق رم مزید بر علت شده بود هواداران کاری با بازی نداشته باشند. تنها زمانی که توپ زیر پای دانیله می آمد آنها او را تشویق می کردند و در بقیه موارد سرود های خود را می خواندند. این هم تفاوت دیگری با بازی پارسال است، جایی که هر زمان بازیکنان لیورپول صاحب توپ بودند توسط هواداران شدیدا هو می شدند.

شعار معروف کانتارپرته طرفداران

(لینک ویدئوی کم حجم)

برنامه اولتراها برای این بازی تمام نشده بود. چند دقیقه قبل از سوت پایان نیمه اول، آنها نوشته بزرگ دیگری را بیرون آوردند: «آقای رانیری، در زمانی که نیاز داشتیم به یاری ما آمدید. حالا احترام مردمتان را بپذیرید.» این نوشته احساسی به همراه بنرهایی برای قدردانی از پیرمرد رمی برای چند دقیقه بازی را کاملا تحت تاثیر قرار داد. مطمئنا جایگاه رانیری برای هواداران رم بسیار بالا خواهد بود، جایی که کسانی مثل توتی و دروسی در اختیار دارند. رانیری همیشه آماده ابراز عشق به این تیم و شهر بود و به همین دلیل در قلب و یاد ما خواهد ماند.

 

قدردانی اولتراها از رانیری

و بالاخره لحظه ای که کسی باور نمی کرد رسید، تنها دو سال بعد از خداحافظی تنها کاپیتان، کاپیتان آینده هم برای همیشه از زمین بیرون رفت. هواداران با فریاد زدن چندباره دانیله، باعث شدند که لحظات خروج او از زمین ماندگار تر شود.

لحظه خروج دروسی از زمین

(لینک ویدئوی کم حجم)

جو احساسی حاکم بر الیمپیکو یعنی حتی گل زدن جرونییو هم تاثیری در شعار خواندن طرفداران ایجاد نکند. با خروج ژکو از زمین بسیاری از هوادارن او را هو کردند، و تعداد کمتری هم به تشویق او پرداختند.

هو شدن ژکو در ورزشگاه

(لینک ویدئوی کم حجم)

بعضی تماشاگران در اوایل بازی در حال چک کردن نتیجه بازی های همزمان بودند، با این امید که شاید دوباره به لیگ قهرمانان برسیم.  ولی بعد از نتایجی که در بازی های دیگر به دست آمده بود، این امید هم از دست رفته بود. میخی دیگر بر تابوت امسال رم. برای همین چه اهمیتی داشت پارما را ببریم یا مساوی کنیم؟ دانیله نیست و این تیم به لیگ قهرمانان نمی رسد. در همین دقایق بود که پروتی گل زد و باعث شد حداقل در دروسی با برد از رم خداحافظی کند. بالاخره این فصل کابوس وارتمام شد و تماشاگران به صورت نه چندان پررمقی سرود گراتزیه رما را خواندند.

سرود گراتزیه رما

پس از پایان این سرود، تمامی ورزشگاه برای همه آماده بدرقه کاپیتان شدند.

سرود آله رما آله

پس از پایان بازی کلیپی از بازی های دانیله پخش شد. مرور تمامی این سال ها در چند فریم. پنالتی که دانیله مقابل بارسلونا به ثمر رساند تا جادویی ترین شب چند سال اخیر این ورزشگاه پیر رقم بخورد. حتی هنوز هم این صحنه هواداران را به وجد می آورد.

کلیپ باشگاه برای قدردانی از دروسی

(لینک ویدئوی کم حجم)

بعد از این کلیپ دانیله به همراه خانواده اش به زمین برگشت. بالون بزرگی عکس او را در وسط زمین به اهتزاز در آورده بود.

 

خداحافظی دانیله با هم تیمی ها و تماشاگران

کاپیتان اعضا و بازیکنان را یک به یک بغل کرد، پلگرینی و فلورنزی در آخر صف بودند تا بازوبند کاپیتانی را از یکی بزرگترین بازیکنان تاریخ باشگاه به ارث ببرند. پس از آن نوبت رانیری عزیز شد، و در آخر در آغوش برونو کونتی و توتی. این قاب یعنی رم رمئو و رملو را از دست داد، شاید وقتش باشد که باشگاه لوگوی خود را نیز اصلاح کند. قابی که با حضور دروسی، توتی و کونتی نقش بست باعث شد تا بیشتر تماشاگران به گریه بیفتند. معروف است که فوتبالیست ها دو بار می میرند، یک بار زمانی که واقعا می میرند و یک بار زمان بازنشستگی. اطمینان دارم این بازی از بازی بازنشستگی برای دانیله سخت تر است، زیرا او را از عشقش جدا کردند. ولی مرگ اصلی برای ما بود، زیرا پایان این بازی یعنی پایان خاطرات ما با این نسل طلایی و اسطوره ای رم. یعنی واقعا دیگر در زمین فوتبال بازیکنی نیست که ما را تا سر حد جنون سر شوق بیاورد. مسی فضایی است؟ رونالدو ماشین گلزنی است؟ امباپه عالی دریبل می کند؟ برای ما هیچ کدام دانیله و فرانچسکو نمی شوند. آن روز فوتبال برای ما تمام شد.

دور افتخار دروسی به همراه خانواده اش، دست تکان دادن برای لحظات مقابل جایگاه ما، سجده به هواداران تیفوسی در جایگاه کورواسود که آن شب برایش سنگ تمام گذاشتند، الان فقط عکس هایی هستند که از شب غمناک الیمپیکو در یادم مانده. حتی پیاده آمدن از ورزشگاه تا واتیکان زیر نم نم باران نتوانست از سنگینی این شب بکاهد.

 

 

شبی که ققنوس ما آتش گرفت، به امید اینکه روزی از خاکسترهایش دوباره برخیزد.

 

 

6 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.