web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » گزارش یک رمیِ ایرانی از سفر به رم؛ «تب جنگ با لیورپول در شهر ابدی» – قسمت دوم

گزارش یک رمیِ ایرانی از سفر به رم؛ «تب جنگ با لیورپول در شهر ابدی» – قسمت دوم

اردیبهشت 22, 1397 - 3:24 ق.ظ
Agostino and Co
,
352 بازدید

متن و تصاویر پیش روی شما را رفیق قدیمی reza برای ما ارسال کرده تا در تجربه جادویی او در سفر به رم سهیم شویم.

شما می توانید قسمت اول را در اینجا بخوانید(اینجا)

هزینه های دیدن بازی رم متاسفانه خیلی کم نیست. مهم ترین دلیلش اینه که رم تو جنوب اروپاس، به همین دلیل رفتن از شمال یا مرکز به اونجا گرونه. میلان یا تورین رفتن مثلا خیلی ارزون تره. مورد دوم هم اینه که رم شهر توریستیه، یعنی هم بلیت پرواز و قطار بهش گرونه، هم هتل یا هاستل خوب قیمتش پایین نیست. به همه اینا قیمت بلیت ورزشگاه رو هم اضافه کنین. بلیت بازی های عادی از حدود 30 یورو شروع میشه (برای Curva Sud و Curva Nord)، ولی مثلا بازی با لیورپول ارزون ترین بلیت 65 یورو بود که به ما هم نرسید. رفت و آمد داخل شهر نسبتا ارزونه، هر بار مترو یا اتوبوس سوار شدن 1.65 یورو هزینه داره، ولی میشه 12 یورو داد و 48 ساعت از همه وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کرد. اگه قصد دارین از موزه ها و بناهای تاریخی هم دیدن کنین، از دفاتر توریستی میشه Roma Pass  رو خرید که برای 48 ساعت قیمتش میشه 26 یورو. (هر دو حالت برای 72 ساعت رو هم داره ولی قیمتش رونمیدونم.) با این کارت علاوه بر اتوبوس و مترو، یه موزه به انتخاب خودتون (مثل کلوسیوم) رو میشه رفت، بدون اینکه تو صف بلیت و صف داخل شدن ایستاد که مسئله مهمیه چون معمولا صف اینا تو روز های شلوغ بیشتر از یک ساعت طول میکشه. یه حساب سرانگشتی ارزون: روزی 6 یورو حمل و نقل، 25 یورو جای خواب، 60 تا 150 یورو بلیت بازی، هر وعده غذای بیرون هم حدود 10 یورو.

4 ساعت به بازی مونده بود و جلوی در اطراف ورزشگاه هم چند تا دکه بود که لباس و پرچم رم رو میفروختن.

جلوی در کوروا سود یه خانم 50 60 ساله که سر تا پا لباس های رم رو پوشیده بود و یه پرچم 2 متری هم دستش بود، به ایتالیایی یه چیزی به ما گفت. من از تنها جمله ایتالیاییم استفاده کردم و گفتم ما انگلیسی حرف نمیزنیم! بعد بهش گفتیم از ایران میایم و طرفدار رمیم. ایکس یهو گفت البته من طرفدار لیورپولم! زنه متوجه نشد و ایکس با لحن شوخی تکرار کرد “فورتزا لاتزیو!”. با شنیدن این حرف خانم مسن به شدت اخم کرد طوری که ایکس واسه اینکه درستش کنه چند بار گفت شوخی کردم، ولی چون انگلیسی خانم رمی خوب نبود متوجه نمیشد. من برای اینکه قضیه رو جمع کنم تا قبل اینکه یه چی به بقیه اولتراها بگه و بیان ایکس رو آسفالت کنن، هر چی شعار تو ذهنم بود بهش گفتم: “ایل کاپیتانو”، “فورتزا رما!” با شنیدن اینا لبخند زد و دور شد!

بر اساس تجربه ورزشگاه آزادی رفتن من، تصمیم گرفتیم که همون موقع بریم گیت ورودی مون رو پیدا کنیم. از حدود 10 نفر پرسیدیم که کجاست و هیچ کس انگلیسی حرف نمیزد! شروع کردیم پیاده روی دور ورزشگاه تا ورودی مون رو پیدا کردیم.

جلوی Distinti Nord  که معمولا طرفدارای لیورپول میشینن یه صف نه چندان بلندی بود. بالاخره یه نفر رو پیدا کردم که انگلیسی حرف میزد. مارکو دانشجوی اقتصاد تو جنوب ایتالیا بود و دومین بار ورزشگاه رم میومد. بهم میگفت معمولا توی بازی ها رم، این قسمت ورزشگاه رو کسایی میان که خیلی طرفدار دو آتشه نیستن، یا حتی گاهی طرفدار تیم حریفن.

ساعت 6 حدودا در ها رو باز کردن و وقتی مردم تو صف رفتن داخل، دیگه خیلی جلوی ورودی شلوغ نبود. این سمت ورزشگاه نزدیک جایگاه طرفدارای لیورپول بودیم، واسه همین صدای سرود خوندنشون به گوش میرسید. ایکس اصرار کرد که بریم ببینیم، یه ذره که نزدیک شدیم پلیس جلومونو گرفت. طرفدارای لیورپول رو کاملا جدا کرده بودن به طوری که نمیتونستیم رد بشیم. ایکس میخواست بره از خیابون های اطراف بره و اونا رو ببینه ولی من علاقه ای نداشتم، به همین دلیل برگشتم سمت همون ورودی رم.

بعد چند دقیقه ایکس زنگ زد. برای اینکه بره اون ور، به پلیس گفته بود که طرفدار لیورپوله. ولی حالا که میخواست برگرده نمیذاشتن! به همین دلیل من رفتم اونجا با بلیت هامون و به زور به کماندو های ایتالیایی حرف زدم که این بچه بلیتش این وره! 5 دقیقه طول کشید تا راضی شن ولی بالاخره برگشت همین سمت.

 بر خلاف ایران تماشاگرا به تدریج میان تو ورزشگاه. برای ورود به ورزشگاه 5 مرتبه ما رو گشتن که چند بارش بلیت و آیدی چک کردن بود. بالاخره وارد شدیم. از پله ها که بالا رفتیم، زمین المپیکو دیده شد! باورم نمیشد! این رویایی بود که من از 9 سالگی داشتم!

ورزشگاه واقعا باشکوه و زیباس. سقفی که روی تماشاگرا رو میپوشونه هم قشنگه.

 از اینجا ها هم میشد آبجو و چیپس و پفک و اینا خرید.

هوادارای لیورپول تقریبا همه با هم وارد ورشگاه شدن. اونا شروع میکردن سرود خوندن و ما رمی ها هم هو میکردیم و Odio Liverpool  میگفتیم.

دانلود

 رمی ها هم هر ده دقیقه یه بار یه شعاری میدادن، ولی خب خیلی هماهنگ نبود. علاوه بر قسمت روبروی جایگاه، کوروا سود هم نسبتا خالی بود. انگار اولترا ها میدونستن دقیقا کی بازیکن ها گرم میکنن و میخواستن تا لحظه آخر بیرون ورزشگاه بنوشن!

حدود یک ساعت قبل بازی 3 تا دروازه بان هر تیم اومدن تا گرم کنن. بعدش هم بازیکن ها اومدن که اینجا اوج سر و صدای بلند شروع شد.

 تا اینجا لیورپولی ها متحد تر سرود میخوندن، تا اینکه بلندگوی ورزشگاه یه سرود ایتالیایی بامزه رو گذاشت و مردم شروع کردن به هم خونی باهاش.

دانلود

 بعد از این هم آهنگ فورتزا رما از لاندو فیورینی رو خوندن. آخرین آهنگ هم رما رما بود. بسیار باشکوه بود این یکی! مخصوصا آخرای آهنگ که چند ثانیه آهنگ رو قطع میکنن تا همه داد بزنن رما رما رما! تو این زما کوروا هم نبستا پر شده بود و تکون دادن پرچم های ریز و درشت منظره خیلی قشنگی درست کرده بود.

دانلود

دانلود

. بعد خوندن این دو آهنگ ها ورزشگاه تقریبا ساکت شد و بازیکن ها برگشتن تو رختکن.

10 دقیقه به بازی بود که دوباره برگشتن. اعلام اسامی بازیکنان ترکیب اصلی باحال ترین قسمت این تجربه بود. بلندگو اسم کوچک بازیکن رو میگفت و تماشاچی ها هم اسم فامیلشو داد میزدن! قبل اعلام اسم دروسی هم یه چیزی گفت که مردم دست زدن و وبعدش بلند اسمشو داد زدن. از میزان داد زدن تماشاچی ها میشد فهمید ژکو هم خیلی محبوبه. آخرش هم بلندگو گفت Tim amo و مردم داد زدن Roma!!!  (لازم به ذکره که بگم من خیلی جاها عین سیب زمینی نگاه میکردم چون هیچ ایده ای نداشتم الان چی قراره بگیم!)

دانلود

 بعدش هم قشنگ ترین شعار رم یکصدا شروع شد. عجیبه واسه م که من نشنیده بودم ولی خیلی قشنگ بود وقتی کلا ورزشگاه یکصدا میخوندن:

Roma ale

Forza Roma ale

Voglio solo star con te

Voglio vincere e cartar per te

Forza Forza Roma ale

ویدئو البته برای قبل ترشه که ورزشگاه هنوز پر نبود:

دانلود

3 4 دقیقه اول بازی صدای سوت و تشویق وحشتناک بود. واسه م عجیب بود که بازیکنا چچوری میتونن بازی کنن تو این جو! به این هم فکر کردم که چقدر المپیکو سوت و کور بوده اون یک سالی که اولتراها نمیومدن. بدون اونا حتی هوادارهای لیورپول از بقیه ورزشگاه پر سر و صداترن.

این جو وحشتناک تا لحظه ای که ضربه سر ژکو از نزدیک دروازه گذشت ادامه داشت. شاید اگه این توپ میرفت تو کاملا نتیجه بازی عوض میشد… ولی باز هم تا قبل گل لیورپول خیلی خیلی صدا بلند بود. وقتی که مانه گل رو زد حدود 30 ثانیه ورزشگاه ساکت بود و صدای لیورپولی ها فقط میومد. ولی تا بازی شروع بشه دوباره ورزشگاه رو رو سرشون گذاشتن. گل اول رم رو اصلا نفهمیدیم توپ چجوری رفت تو دروازه! ولی بعد گل ورزشگاه وحشتناک لرزید! ایکس فر خورده بود و فکر میکرد الانه که ورزشگاه بیاد پایین! جو ورزشگاه خیلی به نفع رم بود که دوباره خیلی هپلی گل خوردیم. این دفعه دیگه یه 5 دقیقه همه طرفدارا ساکت بودن! بعد گل تنها کسی که تو جایگاه ما داد میزد من بودم ولی چون شعار ها رو نمیدونستم خیلی به درد نمیخورد.

کل 45 دقیقه برا ما اندازه 5 دقیقه گذشت! داور که سوت رو زد، همه تقریبا ناامید بودن. رم باید تو نیمه دوم 4 تا میزد و هیچ گلی هم نمیخورد! روند بازی هم یه جوری بود که امکان داشت از اون نتایج عجیب غریب دوباره پیش بیاد، بس گل هایی که رم خورده بود آبکی بود. این ناامیدی رو میشد تو صورت طرفدارا هم دید.

نیمه دوم که شروع شد کوروا سود عین جهنم شده بود! برخلاف سمت ما ساکت بودن، کوروا یه دقیقه هم ساکت نشد تو نیمه دوم. چون ما پشت دروازه نشسته بودیم، خیلی طول زمین برامون قابل درک بود. مثلا راجا وسطای نیمه بود ما فکر میکردیم الانه که توپ بره تو گل! همین طور گل ژکو رو هم نفهمیدیم دقیقا چی شد رفت تو، ولی ژکو مثل کل این فصل برای رم عالی بازی کرد. بعد گل دوم سمت کوروا نورد هم شروع کرد دوباره سرود خوندن. اعلام اسم بازیکن زننده گل هم که عالیه. ادین…ژکو! ادین…ژکو! ااا دییین….. ژژژژ کووو!!

یه نکته جالب اینه که تو وزشگاه همه احساسات خیلی اغراق شده س. وقتی پلگرینی یه ضربه آزاد رو از دست داد همه در حد گل خوردن ناراحت شدن! وقتی هم الشراوی –که چقدر خوب بازی کرد- یه دریبل زیدانی میزد کل ورزشگاه از جاش بلند میشد. شاید واسه همینه که صحنه آهسته بازی رو تو اسکوربرد داخل ورزشگاه نشون نمیدن، تا مردم عصبانی تر نشن. برای همین ما که تو ورزشگاه بودیم اصلا متوجه نشدیم که داوری چه دسته گلی به آب داده، مخصوصا که بازیکن ها هم اعتراضی نکردن. با این وجود ولی کل جایگاه ما (و خیلی جایگاه های دیگه) کل بازی رو از شدت استرس سرپا میدیدن. پشت سر مثلا یه پیرمردی بود که با دو تا عصا اومده بود و چون نمیتونست وایسه کل مدت، نصف بازی رو از دست داد.

مهم ترین دقایقی که میتونست امید رم رو دوباره زنده کنه بعد همین گل ژکو بود. ولی متاسفانه رم این دقایق بازی رو از دست داد و زیاد نمیتونست حمله بکنه. تا اینکه بالاخره دقیقه 85 راجا توپو کرد تو دروازه. دقیقا صبر راجا رو قبل زدن شوت یادمه و ته دلم میدونستم که وقتی توپ رو پاش جفت و جور شه بعیده دروازه بان مزخرف لیورپول بتونه کاری کنه. توپ که چسبید به تور امید همه دوباره زنده شد. داور 3 دقیقه وقت اضافه گرفت، ولی تلویزیون ورزشگاه نشون نمیداد که چقدر ازش گذشته، واسه همین سر پنالتی اخر که باز هم ندیدیم چی شد، راجا گل رو زد و همه امیدوار بودیم که معجزه اتفاق بیفته. ولی تا بازی شروع شد داور سوت پایان رو زد… هواداری رم حدود 30 ثانیه تو سکوت و بهت بودن، در حالی که لیورپولی ها داشتن دیوونه میشدن از خوشحالی. بعدش ولی بعدش آهنگGrazie Roma  رو گذاشتن و همه طرفدارا شروع کردن به همخونی باهاش.

دانلود

 این همه یکی دیگه از صحنه های خیلی باحال بازی بود. با وجود حذف ولی همه افتخار میکردن به رم که با دست خالی به اینجا رسیده بود و فقط با تفاوت یک گل حذف شده بود، و تازه ما نمیدونستیم که داور با رم چی کار کرده بود.

تو راه برگشت از ورزشگاه اتفاق خاصی نیفتاد. شاید جالب ترین صحنه ولی این عکسه. یه پسره که با دوست دخترش تو ورزشگاه پشت من نشسته بودن، پرچم رم رو بالای سرشون گرفته بودن و داشتن پیاده از ورزشگاه دور میشدن.

با وجود اینکه رم باخت، من حس خیلی خوبی داشتم. یاد حرف راجا میفتادم که میگفت یه قهرمانی با رم با ارزش تر از هر سال قهرمان شدن با یووه س. این نیمه نهایی با رم به من خیلی بیشتر چسبید تا قهرمانی های پی در پی رئال یا بارسا تو چمپیونز لیگ. شاید تنها حسرتی که موند اینه که چرا سال پیش نیومدم که بتونم بازی توتی رو از نزدیک ببینم، ولی گذشته رو که نمیشه تغییر داد.

13 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.