web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » کشتی غرق شده رم

کشتی غرق شده رم

اسفند 20, 1397 - 4:04 ق.ظ
الیاس شایان فر
171 بازدید

مونچی و اوزبیو دی فرانچسکو شاید مدت زیادی در اینجا نماندند اما آندریا تالاریتا از دیدن یک عصیانِ دیگر که پروژه بلند مدت رم را خراب کرده نا امید شده است.

در عبوری کوتاه از خراب کردن در دربی تا نزدیکیِ سواحل بازی با امپولی٬ رم به یکباره کاپیتان و کمک کاپیتانش را به داخل آب انداخت. سرمربی اوزبیو دی فرانچسکو اخراج شد و مدیر ورزشی مونچی قراردادش را در توافقی دو جانبه فسخ کرد.

این اتفاقاتِ ۴۸ ساعت گذشته {البته بیشتر} سر تیتر اکثر خبرگزاری ها و نشریات ایتالیایی بود. اما به واقع این ها اخبار سختی اند. کوسه هایی که دنباله روی کشتی رمی ها هستند باید چاق ترین کوسه های ممکن در میان هر ۷ دریا باشند. چرا که علاوه بر مربی٬ تعداد بی شماری از کارکنان هم برای شان در آب ریخته شد.

چه چیزی در رم باعث میشه که شورش و طغیان٬ چرخه خود تخریبی و آتش اون رو شیفته تر می کنه؟ من هیچ باشگاه دیگری را در اروپا نمی شناسم که اینقدر محیطش بی رحم٬ انتظاراتش به طرز غیر واقعی خسته کننده٬ هوایش اینقدر ابری و فشارش در این حد شدید باشد. این واقعا باشگاه گرگهاست. طبیعتش باعث این ها می شود. حتی وقتی که مدیریت هم کاری نکند٬ این تداوم هست که اون رو از بین می بره.

مونچی و دی فرانچسکو قرار بود یک تغییر تمیز را به وجود بیاورند. وقتی تابستان ۲۰۱۷ روی کار آمدند هر دو جوان تر از پیشینیانی بودند که قبل از آنها روی کار بودند. به نظر می رسید این آغاز یک سفر طولانی و جذاب باشد.

مدیر اسپانیایی استخدام نشده بود که گوشت رم را بکند. او آمده بود تا نگرانی های چند ساله را درمان کند. او در عین حال هم یک درمانشناس بود و هم یک جراح. او می خواست تب بیمارش را با قطع کردن سر و گردن ستاره هایش از بین ببرد. با کاهش دیوانگی اما به جایش به دست آوردن آرامش. هواداران از او به این خاطر متنفر بودند پس هیچکس دوست نداشت به دکتر برود. حداقل به خاطر از دست دادن تمامی پسرانی که از سرزمین رم رفتند.

پس از سالها کارِ والتر ساباتینی کسی که تک تک سکه هایش را قبل از اینکه آنها را دوباره به دستش بیاورد با دود سیگار هایش از طریق سرمایه مالی باشگاه حلقه کرد٬ مونچی کار به نظر غیر ممکنی را انجام داد. او خزانه باشگاه را ثابت کرد. در کمتر از دو سال٬ در موجی بلند٬ رم از رده ۲۴ ام به رده ۱۵ ام لیست پولدار ترین باشگاه های جهان رسید. آنها از زیر ذره بین فیر پلی مالی رهایی یافتند٬ ۲ حمایت مالی (اسپانسر) به دست آوردند و در نهایت کسری ها و بدهی هایشان را کاهش دادند. همه این ها بدون آنکه هنوز یک آجر از استادیوم جدید گذاشته شود انجام شد.

روند دردناکی بود چرا که در این راه بازیکنانی چون محمد صلاح و آلیسون بکر باید با بالاترین پیشنهادها فروخته می شدند اما یک رم جدید در حال ساخته شدن بود. یک چشم انداز منسجم. هسته ای از جوانان بسیار امیدوار کننده و ارزان٬ کهنه کار هایی عالی. و همچنین خون ایتالیایی بیشتری هم به رگ های تیم تزریق شد. ساباتینی به طور آشکارا از غفلتش در مورد استفاده از ایتالیایی های جوان گفته بود اما مونچی می دانست که این بازیکنان باید پرورش داده شوند نه این که از عمده فروشی خریداری شوند. اینجا همان مرحله ای است که دی فرانچسکو وارد می شود.

نیازی به بازنگری دوران این مربی تقریبا خیلی مبهم نیست. کسی که می توانست در یک روز بدنه اش را در برخورد با قایق اودینزه شکسته شده ببیند و روز بعد کشتی جنگی بارسلونا را غرق کند. اما بگذارید در این مورد به توافق برسیم که او در کار با جوانان و جسارت در لحظاتی تعیین کننده خوب بود. و در اروپا با تیمی که اغلب از هم شکسته می شود و دوباره سر هم می شود فوق العاده ظاهر شد. اما از نظر یک مربی می توان گفت او از لحاظ تاکتیکی رو به ضعیف بود. شکست او در کار های دفاعی می تواند بر روی نیمکت باشگاه های دیگر هم برایش هزینه های اینچنینی در بر داشته باشد.

دی فرای رم به طور کل یک مربی خوب بود. نه بیشتر و نه کمتر. او هرگز قرار نبود پپ گواردیولا یا آنتونیو کونته شود اما اگر به این مرد یک تیم بدهید او می تواند تا جایی که از او انتظار دارید با آن خوب کار کند. حتی ناپلئون ها هم بعید بود در لیگ قهرمانان اروپا بیشتر از او به موفقیت برسند – حداقل نه با این تیم. آن عملکرد کاملا افتخار اوزبیو بود. و شاید میراث او برای رم.

چیزی که او را نسبت به دیگر مربیان متفاوت کرده بود این بود که او جوان و انعطاف پذیر بود. مایل به کشف ایده های جدید که به همین واسطه هم امیدوار کننده بود. اما در همین راستا او داشت قانون محیط و فضای رم را زیر پا می گذاشت. فرایند یک آنتروپی دائم٬ فروپاشی های بی پایان داخلی به جای توسعه در بیرون. این تمایز فلسفی ای بود که رم تحت رهبری او دید. ورای محدودیت های شان در اروپا آنها در نقطه ای از زمان حتی برای حضور در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا هم خودشان را بالاتر از یوونتوس حذف شده دیدند.

دی فرانچسکو جاه طلبِ بی سر و صدایی بود که می دانست کاشتن بذر و انتظار برای برداشتش یعنی چی. چشم او با دیدِ مونچی مَچ شده بود. همین کافیست برای آنکه بفهمیم چرا مرد اسپانیایی اینقدر به اوزبیو وابسته بود که حتی بعد از اخراج مربی٬ مونچی حاضر شد همراه با او به داخل دریا بپرد. کشتی که آنها با هم ساخته بودند شاید به نظر غیر مجهز٬ ناپایدار و دور از غرق نشدن بود اما برای اولین بار در شهری که خوب در مورد زمان می داند این احساس را می شد داشت که انگار دارد ما را به جایی می رساند.

و بنابراین طبق یک سنت رومی٬ آنها رفتند. اسپانیایی با انفجار رفت. پس از درگیری لفظی با هواداران در فرودگاه پورتو در حالی که دی فرا حرفی به زبان نیاورد و در نهایت در سکوت کامل با ماشین خاکستری رنگش از تریگوریا رفت. رییس جیمز پالوتا به خودش ثابت کرد که در بی قراری یک رومانیستای واقعی است. همه اینها این حس را به ما منتقل می کند که انگار قبلا این اتفاق افتاده. شبیه یک کتاب کارتونی که جوک هایش دیگر تکراری شده اند.

 

امروز رم در دستان مطمئن و گرم مرد پیر قرار گرفته است. کلودیو رانیری بار دیگر به عنوان مربی آمده است. مرد ماهر نبردها و لحظات سخت. شاید والتر ساباتینی هم بیاید. کسی که قطعا بی قرارِ مبادله کردنِ این همه استعداد ایتالیایی است که به سختی در کنار هم قرار گرفته اند.

هواداران رم شاهد ۳ ماه مبارزه برای کسب مقام چهارمی خواهند بود. و بعد هم احتمالا چندین سال مشابه.

شعار ما Grazie Roma (ممنونیم رم) است و معمولا آنها را با مهربانی به کسانی تقدیم می کنیم که به ما خدمت کرده اند. اما من نمی توانم این را به تو (مونچی) و همینطور تو (دی فرا) بگویم. شما به من دری را نشان دادید اما بعد کلیدش را از من قایم کردید. من از پارو زدن به سمت ناکجا در میان بادِ حرف خسته شده ام. من لا به لای این کوسه ها و این دزدان دریایی دیگر بی حس شده ام.

Grazie (تشکر) برای چی؟ شما برای قدم بعدی تان در فوتبال حرکت کردید و می گویید این اتفاقات در فوتبال می افتد و همه ما را اینجا تنها گذاشتید. در دام جمعیتی که همیشه فریاد می زند اما چیزی نمی گوید.

منبع: فوتبال ایتالیا

3 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.