web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » مهاجم دوم قیام می‌کند

مهاجم دوم قیام می‌کند

دی 20, 1395 - 6:12 ب.ظ
آگوستینو
386 بازدید

گِرِگ مورِی نویسنده وب سایت فوتبال ایتالیا توضیح می دهد که نسل تازه ای از بازیکنان در پست مهاجم دوم در سری آ ظهور کرده است.

اسطوره های فوتبال ایتالیا همیشه بازیکنانی با قابلیت های تکنیکی باورنکردنی بودند و اغلب به عنوان مهاجم دوم یا مهاجم سایه (seconda punta) به میدان رفتند؛ جی جی ریوا ها، الساندرو دل پیرو ها و آنتونیو دی ناتاله ها. براستی که در گذشته، تیم ملی فوتبال ایتالیا بیش از حد از این نوع بازیکن داشت تا جایی که چهره ای مثل جیانفرانکو زولا فقط توانست 35 بازی ملی انجام دهد.

بارها از فرانچسکو توتی که اخیرا 40 ساله شد به عنوان آخرین بازیکن از این نوع نام برده شده و چنین مسئله ای عجیب نیست، زیرا به ندرت پیش می آید که بازیکنی باشد که چنین استعداد شگرفی را همراه با وفاداری در این دوران داشته باشد. ولی، باز هم چیزی که باعث می شود که او موجودی در حال انقراض باشد همان سبک بازی اش به عنوان مهاجم دوم است.

این موضوع تازه ای نیست. کارشناسان فوتبال ایتالیا سالهاست که در مورد کمبود مهاجمان خلاق صحبت می کنند. با این حال، در جام ملت های اروپا در تابستان گذشته این قضیه بیشتر به چشم آمد، جایی که گراتزیانو پله و اِدِر تکنیکی نداشتند و اخیرا هم یوونتوس بُعد تازه ای به قضیه داد.

مصدومیت پائولو دیبالا سرمربی مکس آلگری را مجبور کرد تا ماریو مانژوکیچ را در خط حمله کنار گونزالو ایگواین بازی دهد، دو بازیکنی که آشکارا مهاجم نوک هستند. بازی با دو مهاجم نوک کنار هم تا حدی شبیه این است که بخواهید خوراک تان را با دو چاقو بخورید – بازی اول یووه مقابل لیون و میزان موفقیت شان را به یاد بیاورید.

بحث انتقاد از این دو بازیکن نیست، یا سبک بازی شان. تقصیر آلگری است که آنها را به عنوان دو مهاجم بازی می دهد. در طول دهه 90، زمانی که ترکیب 4-4-2 محبوبیت داشت، استفاده از یک مهاجم فیزیکی بزرگ (مهاجم نوک – prima punta یا centravanti) در کنار یک بازیکن خوش تکنیک و با استعداد (seconda punta) برای حمایت از او مرسوم بود.

در آن دوران زوج هایی فوق العاده دیده شدند. کریستین ویه ری و روبرتو باجو نمونه ای بی عیب و نقص در سطح ملی بود، در حالی ترکیب جیانلوکا ویالی – روبرتو مانچینی با سامپدوریا به اسکودتو رسید. ایگواین و مانژوکیچ بی تردید بازیکنان بزرگی هستند، اما آن پویایی را ندارند.

شاید کمبود مهاجم دوم به خاطر این هم باشد که 4-4-2 از بورس خارج شده و در سالهای اخیر سیستم های تک مهاجمه مثل 4-2-3-1 و 4-3-3 بیشتر مورد استفاده قرار گرفتند.

بازی با تک مهاجم باعث ایجاد نیاز به مهاجم نوک می شود، یعنی بازیکنانی که قدرت فیزیکی کمتری دارند نادیده گرفته می شوند، بدون توجه به تکنیک و قابلیت های فنی شان. همین توضیح می دهد که چرا دوران بازی امثال سباستین جووینکو، جوزپه روسی و حتی ضد قهرمانی مثل آنتونیو کاسانو به این شکل درآمده است.

در عوض، از مهاجمان دوم خواسته شده تا در جناحین بازی کنند یا «شماره 10» باشند. از نوع بازیکنان در ایتالیا به وفور یافت می شود. شاید نشود آنها را به مهاجمان دوم قدیم مقایسه کرد، اما لورنزو اینسینیه، فدریکو برناردسکی و دومنیکو براردی توانستند در جناحین خط آتش تیم هایشان خلاقیت و استعدادی شبیه به ستاره های قبل از خودشان را نشان دهند.

دانلود

با این حال، به نظر می رسد که سبک بازی با دوم مهاجم دوباره دارد احیا می شود، نه فقط در ایتالیا، بلکه در کل جهان. لستر سیتی کلودیو رانیری با 4-4-2 به قهرمانی لیگ برتر رسید و آنتونیو کُنته هم ایتالیایش را با دو مهاجم در یورو 2016 به میدان فرستاد. البته، فراموش نکنید که یوونتوسی که به پنج اسکودتوی متوالی هم رسیده بیشتر از 3-5-2 استفاده کرده است.

پس امیدواری هست که با بالا رفتن میزان تقاضا، سری آ دوباره شروع به تولید مهاجمان دوم مستعد کند. دیبالا که آماده شود و کنار ایگواین قرار بگیرد می توانیم شاهد ترکیبی موفق از یک مهاجم نوک و یک مهاجم دوم باشیم. کسی چه می داند، شاید همین راه گرفتن بهترین بازیها از ماریو بالوتلیِ غیرقابل توضیح باشد…

 

0 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.