web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » ماجرای لولیچ مایه خجالت «همه»

ماجرای لولیچ مایه خجالت «همه»

دی 4, 1395 - 12:39 ق.ظ
آگوستینو
257 بازدید

از نظر گَبی مَک کِی نویسنده فوتبال ایتالیا بدترین بخش محرومیت خنده دار سناد لولیچ به خاطر نژادپرستی این است که حتی تعجب برانگیز هم نیست.

یک روز مرخصی اضافی پس از سال جدید. معلوم شد که این روزها بهای توهین نژادپرستانه به همکار حرفه ای در سری آ همین است. تایید شد که سناد لولیچ مدافع لاتزیو به خاطر حرف هایی که در مورد آنتونیو رودیگر مدافع رم زده 20 روز محروم می شود و به راحتی محرومیت را وقتی اعلام کردند که عقاب ها آخرین بازی شان قبل از تعطیلات زمستانی را انجام دادند، پس او فقط یک بازی را از دست می دهد، مقابل کروتونه ی قوی پنجه!

شاید مأیوس کننده ترین جنبه این «تنبیه» مضحک این است که اصلا تعجب برانگیز نیست. یک نمونه دیگر است از فرهنگ تظاهر به اجرای عدالت در حالی که واقعا عدالتی اجرا نمی شود، همان چیزی که در فوتبال و شاید بیش از هر جای دیگری در فوتبال ایتالیا متداول است.

پس از دربی دلا کاپیتاله، لولیچ به رودیگر بی احترامی کرد و گفت: «دو سال پیش او در اشتوتگارت جوراب و کمربند می فروخت». نیازی به گفتن نیست که رودیگر هرگز دستفروش نبوده، متولد و بزرگ شده آلمان است و قبل از آمدن به رم برای مانشافت هم بازی کرد.

لولیچ ادامه داد: «واقعا تقصیر خودش نیست، تقصیر آنهایی است که دورش هستند. درست تربیتش نکردند». معنی حرف هایی که بیان شدند این است که او یک جانور است، متمدن نیست. بیش از این هم از او انتظار نمی رود.

شفاف بگوییم، این طغیانی در لحظه ای پر تنش نبود. در آن صورت اگر قابل بخشش هم که نبود، می شد درکش کرد. نه، لولیچ داشت پس از مسابقه جلوی دوربین های تلویزیون حرف می زد. وقتی به او فرصت دادند تا تجدیدنظر کند یا حرف هایش را پس بگیرد مدافع لاتزیو قبول نکرد. لولیچ بعد عذرخواهی کرد، اما فقط وقتی که دید که چه طوفانی بر سرش نازل شده و قبل از آن هم باشگاه از طرف او عذرخواهی کرده بود.

در حالی که پس از همان مسابقه کوین استروتمن را به خاطر آب پاشیدن و تمارض دو جلسه محروم کردند – بعد محرومیت لغو شد – پرونده لولیچ به فدراسیون فوتبال ایتالیا سپرده شد. پس از تقریبا یک ماه بررسی، لولیچ یک مسابقه که مقابل کروتونه است را از دست می دهد.

واقعا باید تعجب کنیم؟ هر چه باشد رئیس فدارسیون فوتبال ایتالیا کارلو تاوکیوست، کسی که گفت موزخوارها در سری آ بازی می کنند. محکومش کردند، یک عذرخواهی ظاهری هم انجام شد و محرومیتی بی اثر از سوی یوفا، اما تاوکیو باز هم رئیس فدارسیون شد.

چه حرف سیلویو برلوسکونی در مورد ماریو بالوتلی باشد که گفت «بیش از حد آفتاب به تنش خورده، ولی هنوز ایتالیایی است»، چه هشدار آریگو ساکی که گفت «تعداد بازیکنان سیاه بیش از حد است، حتی در تیم های جوانان»، نگرش در مورد به نژادپرستی در میان چهره های سرشناس کالچو به شکلی نگران کننده پسرفت داشته است.

فدارسیون فوتبال ایتالیا چطور می تواند هواداران لاتزیو را به خاطر در آوردن صدای الاغ مقابل بازیکن اسپارتاپراگ محروم کند وقتی خود رئیس این تشکیلات ترویج دهنده چنین رفتارهایی است؟

افسوس، در این فوتبال رابطه بر ضابطه ارجحیت دارد. بجای اینکه پس از انجام آن مصاحبه بازیکن شان را محکوم کنند، لاتزیو سریعا اعلام کرد که از او دفاع می کند. برخی هواداران بیانکوچلستی هم اصرار کردند که حرف های لولیچ واقعا نژادپرستانه نبودند. آیا آنها واقعا فکر می کنند که او در مورد یک سفیدپوست نیز چنین حرف هایی می زد؟

لولیچ دیگر باید چه می کرد که آن هواداران اقرار کنند او نژادپرستانه رفتار کرده؟ حتما باید از کلمه کا… استفاده می کرد؟ صدای الاغ در می آورد؟ حتی در آن صورت هم احتمالا می گفتند که نقل قولی از کانیه وست آورده یا اینکه دارد یکی از صحنه های مورد علاقه اش از مستند سیاره زمین را بازسازی می کند.

بحث بر سر رم، لاتزیو یا هر باشگاه دیگری نیست. بحث بر سر محکوم کردن نژادپرستی است. مدیر روابط عمومی لاتزیو گفت: «انتظار دارم که به خاطر آن شعارهایی که هواداران رم علیه این پسر سر دادند معذرت بخواهند»، عجب اظهارفضلی، «پس آنها چه؟!»، دقیقا همان رفتاری که در فوتبال مرسوم است.

هواداران یوونتوس سرودهایی علیه سوپرگا می خوانند؟ «پس آنها چه؟!» هواداران رنجرز سرودهایی علیه کاتولیک ها می خوانند؟ «پس آنها چه؟!» هواداران چلسی اقرار می کنند که «ما نژادپرست هستیم و از این خوشمان می آید؟» «پس آنها چه؟!» «پس آنها چه، پس آنها چه، پس آنها چه؟!»

تعداد زیادی، احتمالا اکثر، هواداران لاتزیو بکلی نژادپرستی را محکوم می کنند. توهین های انجام شده از سوی بخشی از هواداران آنها را خجالت زده می کند. ولی وقتی پای یکی از بازیکنان خودشان وسط است، گفتن این «پس آنها چه؟» خوب نیست. ساکت ماندن خوب نیست. محکوم کردن حریف آسان است، برای حرف زدن علیه یکی از خودتان به شجاعت واقعی نیاز است، و این در مورد هواداران هر تیمی در جهان صدق می کند.

دانلود

امسال فیفا بخش ضدنژادپرستی اش را منحل کرد، با اعلام اینکه این بخش ماموریتش را کاملا انجام داده است. بله، در سالِ دونالد ترامپ، نایجل فراژ، و مارین لوپن، فیفا مشکل نژادپرستی را حل کرد. این، محرومیت لولیچ و نمونه های بی شمار دیگر اثبات می کنند که فیفا به شکلی جدی با نژادپرستی مبارزه نمی کند. به همین دلیل به خودمان بستگی دارد.

رقابت میان تیم ها بخشی کلیدی از فوتبال است، و یکی از شگفت انگیزترین جنبه هایش. اما محدودیت های خودش را دارد. اگر از اینکه لولیچ با چنین محرومیتی سبکی تنبیه شده خوشحال شدید از خودتان بپرسید که اگر ادین ژکو همین حرف ها را در مورد کیتا بالده دیائو می زد چطور واکنش نشان می دادید. آیا حاضرید با کسی که چنین حرف هایی را در رستورانی می زند در ارتباط باشید؟ اگر نه، پس در ورزشگاه هم نباید تحملشان کنید.

تا وقتی که هواداران از توجیه کردن برخی رفتارها به خاطر طرف خودشان دست برندارند مسئولان هم در مورد نژادپرستی جدی عمل نمی کنند. دیگران را متهم نکنید. ساکت نمانید.

 

2 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.