web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » فراتر از یک بازی برای رم

فراتر از یک بازی برای رم

آذر 25, 1395 - 2:25 ق.ظ
آگوستینو
390 بازدید

از نظر آندره آ تالاریتا نویسنده وب سایت فوتبال ایتالیا، یوونتوس شاید قوی ترین تیم ایتالیا باشد، اما رویارویی با آنها برای هواداران رم نبردی است با بزرگترین دشمن.

به غیر از لاتزیو، یوونتوس به احتمال زیاد منفورترین تیم نزد هواداران رم است. برخی هواداران جوان تر شاید در دوران حکمرانی اینتر بزرگ شده باشند و مشکی و آبی کُدِ ناگوارتری برایشان باشد، و البته رمی هایی هم هستند که از جانوران دیگری بدشان می آید. ولی در میان آنهایی که آن قدر سن دارند که رم قبل از فرانچسکو توتی یادشان بیاید، بیانکونری در صدر لیست است.

این نگرش سه دلیل اصلی دارد که می توانند هم مسخره به نظر برسند و هم معنی دار مثل هر چیز دیگر فوتبال. اولی که خیلی ساده است، موفقیت یووه، اینکه از نظر تاریخی این قدر بزرگ هستند که شاید کسی حتی بگوید بی پایان هستند و همین خودش به شکلی اجتناب ناپذیر باعث ایجاد نفرت و خشم می شود.

دومی این است که بیانکونری به فساد و تبانی ربط داده می شود. این قضیه را به شکلی افسانه ای بزرگ می کنند، این قدر که بچه های ایتالیایی که سوبوتیو(بازی ای شبیه فوتبال دستی) بازی می کنند چیزی اختراع کردند به اسم پاداش-یووه تا بازیها را «واقعی» تر کنند. منصفانه باشد یا نباشد، این استعاره ها جزئی پاک نشدنی از تاریخ فوتبال ایتالیا هستند و قدمت آنها از افتخارات یوونتوس کمتر نیست.

در نهایت، و به خصوص، این حس مبهم میان رمی ها وجود دارد که یوونتوس دغل باز است و نمی گذارد شهر ابدی به افتخاراتی که حقش است برسد. چرا پایتخت های بزرگی مثل لندن، پاریس و مادرید باید پایتخت فوتبالی کشورهایشان هم باشند، در حالی که رم در طول 90 سال فقط سه اسکودتو کسب کرده؟ چطور تیمی که حتی اسم یک شهر ایتالیایی را هم ندارد این قدر افتخارات داخلی کسب کرده – و به نام چه کسی؟

برای این پرسش ها پاسخ هایی منطقی و تاریخی وجود دارند، از جمله اینکه پایتخت های بزرگ همیشه خانه قوی ترین تیم ها نیستند (به طور مثل بایرن مونیخ). اما این احساسی که وجود دارد را عوض نمی کند. در کشوری که همه احساس می کنند سرشان کلاه رفته، بدست دولت، مالیات، خارجی ها، یا همسایه شان، برای رمی ها این یک سنت است که احساس کنند یوونتوس هم از نظر فیزیکی و هم روحی به آنها دستبرد زده است.

جای تعجب نیست که بازی با بیانکونری با جنجال همراه شود، به خاطر تصمیماتی که داوران می گیرند. توتی خودش اغلب به این سنت پایبند بوده، از بار اول در 2005 («ما 11 نفر بودیم، آنها 14 نفر) تا اظهارات دو سال پیش او(آنها باید یک لیگ جداگانه بزنند). به نوعی، وقتی تصمیمات به نفع رم هم هستند وضعیت همین طور است – هر چند منصفانه که بگوییم، کم پیش می آید که چنین اتفاقی رخ دهد.

مثالی هست که شاید به بهترین شکل رفتار رمی را نشان می دهد. در 2006، پس از اینکه رسوایی کالچوپولی برملا شد و شایعه شد که یوونتوس به دسته پایین سقوط می کند، همسایه های من در رم اعلام کردند که در میدان آخر خیابان مان جشنی می گیرند.

وقتی که حکم اعلام شد و بانوی پیر به سری ب فرستاده شد، جشن لغو شد چون «قرار بود آنها را به سری ث بفرستند!». دشمن بزرگ محکوم شده بود، اما نه به اندازه کافی. در هر صورت، رمی ها احساس کردند که از آنها دزدی شده است.

تیم تورینی در چند سال اخیر توانسته جای اینتر را به عنوان درنده بی چون و چرای سری آ بگیرد. آنها توانستند میزان نفرت را با ساختن تیمی از جوانان ایتالیایی کم کنند، اما در عین حال نفرت از سوی رقبای مستقیم شان را تشدید کردند (به طور مثال رم که میرالم پیانیچ را از دست داد). آنها دوستی در رم ندارند، امسال هم مثل قبل است.

اینکه یوونتوس با انجام یک انتقال در بازار توانست پیشاپیش خطری در کورس اسکودتو را خنثی کند حرکتی است که گاهی موذیانه یا کثیف خوانده می شود. اینجا بحث بر سر دیدگاه است، چیزی که هواداران باشگاه بزرگی مثل رم بهتر است خرابش نکنند. ولی معنی دار هم هست، چون نشان می دهد که این مسابقه واقعا برای گرگها چه ارزشی دارد.

دیدار با یوونتوس به معنی بازی مقابل قوی ترین نیست، بلکه بازی مقابل بزرگترین است. موفقیت تیم مشکی و سفید پوش حاصل ترکیب منابع آنهاست: مالی، مدیریتی، فرهنگی. آنها با اختلاف ثروتمندترین باشگاه در ایتالیا هستند، باشگاهی که ورزشگاه خودش را ساخته، و تیمی که بیشترین هوادار را دارد. تقریبا در هر جای کشور که بروند عملا دارند در خانه بازی می کنند، مگر در بزرگترین شهرها مثل رم، میلان و ناپل.

دانلود

تفسیر مسابقه به این صورت به نتیجه گیری وزن اخلاقی خاصی می دهد. رم به هیچ وجه تیم کوچکی نیست، اما شکست دادن مدافع عنوان قهرمانی این حس را القا می کند که مرد کوچکی دارد غولی را زمین می زند. همان لحظه ی جادویی که پیتر پارکر(مرد عنکبوتی) برای اولین بار می تواند فلش تامپسن را شکست دهد، یا حتی بهتر از آن: وقتی که کلارک کنت جوان متوجه می شود که سوپرمن است.

مصدومیت های بی رحمانه باعث افزایش محدودیت ها برای رم شدند و در نتیجه کسب پیروزی خیلی بعید است. و حتی بعد از آن اگر فاصله یک امتیاز شود چنین عواملی هستند که باعث می شوند رقابت برای اسکودتو کار سختی باشد. اما جذابیتش این قدر ارزش دارد که پول بلیت را بدهید. حتی وقتی هیچ چیزی نیست که بر سرش بازی کنند باز هم چیزی هست، و حتی یک آدم هم در رم نیست که این را نداند.

در این فصل بیانکونری خردکننده رویاها بوده، هم آتالانتا و هم تورینو را سرجایشان نشاند. ولی گرگ زخمی شنبه می جنگد. به خاطر اینکه می خواهد از زیباترین رویایی که وجود دارد دفاع کند: کیست که دلش نخواهد سوپرمن باشد؟

 

7 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.