web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » خداحافظ کاپیتان آینده

خداحافظ کاپیتان آینده

اردیبهشت 25, 1398 - 3:37 ب.ظ
reza
128 بازدید

بازیکنان سوئد در اتوبوس خود، به جشن و پایکوبی می‌پردازند و کاملا از یاد برده‌اند که دقایقی پیش از جانب هواداران ایتالیایی‌، مورد اهانت قرار گرفته‌اند، مردی از آتزوری به سمت اتوبوس می‌آید و بعد از عذرخواهی به خاطر رفتار نادرست هواداران‌شان، به سوئدی‌ها بابت صعود به جام جهانی تبریک می‌گوید. دقیقه ۳۵ بازی رم برابر مسیناست، توپ در زمین مسینا قرار دارد و رم برای زدن اولین گل بازی، تلاش می‌کند. محوطه‌ جریمه مسینا شلوغ است و داور جای‌گیری مناسبی برای رصد کردن بازیکنان ندارد، مردی توپ را در یک موقعیت هوایی متزلزل و به دور از چشم داور با دست وارد دروازه می‌کند. گل پذیرفته است، بازیکنان رم به شادی می‌پردازند و مسینایی‌ها برای ادامه بازی توپ را به سمت مرکز زمین می‌برند؛ اما ناگهان، زننده گل به سمت داور می‌دود و می‌گوید: «توپ را با دست‌ زدم» و گل مردود می‌شود.

ایتالیا برای رسیدن به جام‌‌ جهانی روسیه می‌جنگد و برای صعود احتیاج به گل دارد. مربی ایتالیا به سمت مردی که روی نیمکت نشسته است، می‌رود و از او می‌خواهد برای رفتن به داخل زمین، خود را آماده کند؛ چهره بازیکن نیمکت‌نشین برافروخته می‌شود و رو به مربی فریاد می‌زند: «ما نیاز به تعویض دفاعی نداریم، ما برد می‌خواهیم و «اینسینیه» روی نیمکت است.»

«لمباردی» مسوول رختکن تیم ‌ملی ایتالیا در جام‌ جهانی ۲۰۰۶ بود و رابطه خوب و صمیمانه‌ای با بازیکنان این تیم داشت. پس از سال‌ها، حالا او در ۹۲ سالگی ‌دارفانی را وداع گفته است و تعداد زیادی از فوتبالیست‌های بزرگ و مطرح دنیا در مراسم خاکسپاری او حضور دارند. یکی از مردان حاضر در جشن قهرمانی ۲۰۰۶ در آلمان، حالا مقابل تابوتی که روی زمین قرار دارد، ایستاده‌ و مدال طلای خود را در دست گرفته است. لمباردی به خاک سپرده می‌شود و سوال‌هایی که در ذهن حاضران در آن مراسم شکل گرفته بود هم پاسخ خود را می‌یابند، پیرمرد به خاک سپرده می‌شود و مدال آن مرد هم در کنارش آرام می‌گیرد. حالا سال ۲۰۱۹ میلادی است و مسبب ماندگار شدن همه این روز‌ها و خاطرات، آرام آرام به سمت خداحافظی از فوتبال قدم برمی‌دارد.

شاید وقتی «آلبرتو ده‌روسی»، بازیکن سابق رم، برای فرزند تازه متولد شده‌اش رویاپردازی می‌کرد و در سرش، به آرزو‌های پدرانه خود بال و پر می‌داد، هرگز فکرش را هم نمی‌کرد که ممکن است نوزادی را که امروز، سخت در آغوش گرفته، فردا رویای جوانی خودش که جاودانگی در تاریخ رم بود را به واقعیت تبدیل کند.

«دنیله ده‌روسی» ۱۹ سال برای رم بازی کرده و حالا بعد از ۳۶ سال، این اولین‌باری است که هواداران این تیم، دست و دل‌شان از رفتن ستاره متعصب و جنگنده خود می‌لرزد، حتی آن روز که منچسترسیتی متمول با پیشنهاد ۳۱ میلیون دلاری خود برای خرید «ده‌روسی» اقدام کرد یا حتی وقتی رم با درخواست یوونتوس برای انتقال ده‌روسی به این تیم، مواجه شد، هیچ یک از طرفداران رم، احساس واهمه و نگرانی نداشتند چون مطمئن بودند «کاپیتان آینده» آنها را ترک نخواهد کرد مگر وقتی که زمان آویختن کفش‌هایش فرا برسد. آنها از رسم ایتالیایی‌های متعصب آگاه بودند. آنها می‌دانستند تمام تیم‌های سرزمین چکمه همیشه ستاره‌هایی وفادار داشته‌اند که موجبات غرور هواداران را فراهم کرده‌اند. فرانکو بارزی و پائولو مالدینی در میلان، خاویر زانتی در اینتر، دل‌پیه‌رو و بوفون در یوونتوس که حتی با وجود سقوط تیم‌شان به سری B تورین را ترک نکردند.

«دنیله» همیشه زیر سایه «فرانچسکو» قرارداشت، اما در رم اگر شما نتوانید «ده‌روسی» و «توتی» را با یکدیگر جمع ببندید، هرگز به تعریف درستی از تعصب، غیرت و وفاداری نخواهید رسید. گل‌زن‌ترین هافبک تاریخ تیم ملی ایتالیا در حالی در شرف خداحافظی از فوتبال قرار دارد که هر زمان که به گذشته نگاه کند، لبخند خواهد زد و اگر از او درباره علت لبخندش بپرسید، توجه شما را به آن سطر از تاریخ جلب خواهد کرد که گفته بود: «پیراهن رم، تنها خواسته من از فوتبال بود.»

 

منبع:

پریسا ناظریان

سایت فرهنگستان فوتبال (اعتماد)

4 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.