web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » بسته پیشنهادی دلواپسان برای رئیس

بسته پیشنهادی دلواپسان برای رئیس

آذر 28, 1395 - 1:16 ق.ظ
آگوستینو
494 بازدید

طبق معمول و همان طور که انتظار می رفت ( و شاید هم نمی رفت) رم دست خالی از تورین به شهر ابدی بازمی گردد.

جالوروسی یکبار دیگر مقابل یوونتوس شکست خورد، مقابل تیمی که تاکید زیادی روی تبدیل شدن به آن می شود.

سرمربی لوچانو اسپالتی مصرانه می گوید که رم باید به تفکر یوونتوسی دست پیدا کند.

اما شاید مسئله ذهنی نیست و به تفکر ربطی ندارد. دقیق تر بگوییم به تفکر ربط دارد، اما بیشتر به تفکر مدیریتی نه فنی و تیم، همان طور که برن نویسنده وب سایت کیه زای دی توتی (کلیسای توتی) پس از شکست برابر آتالانتا نکاتی را متذکر شد و ما حالا آنها را مرور می کنیم:

بعد از شکست دیروز مقابل آتالانتا که صحبت در مورد اسکودتو آن را بدتر کرد، موضوعی به ذهنم رسید. با وجود اینکه ما از یوونتوس متنفریم – لباس های زشت شان، بازیکنان نفرت انگیزشان، روابط پشت پرده شان با مسئولان، تسلط کاملشان بر لیگ – هرگز در مورد اینکه چطور می شود رم واقعا آنها را بگیرد حرف نزدیم، چه از نظر اعتبار و چه از نظر نتایج در میدان.

قبل از مسابقه دیروز، اسپالتی ادعا کرد که رم باید مثل یوونتوس فکر کند و برنده شود، در حالی که واقعیت این بود که ما بیشتر مثل یوونتوس حرف زدیم و مثل بولونیا بازی کردیم، ولی باز هم نکته این است که بولونیا در این هفته برنده شد، پس شاید آن هم در حد غیرممکن باشد!

بحث این است که اگر باشگاه می خواهد هم درست حرف بزند و هم درست عمل کند باید تحولی بزرگ در سیاست و تفکرش رقم بخورد، یعنی پیشرفت بر سود ارجحیت داشته باشد و بفهمند که نتایج و ثبات بیش از قول ها و وعده های بزرگ و پوچ ارزش دارند.

حالا به سه مورد می رسیم که رم برای فکر کردن و نتیجه گرفتن مثل یوونتوس آنها را عملی کند. ممکن است؟ قطعا. می شود؟ فقط خدا می داند.

1# سرمایه گذاری روی جوانان

این مسئله با اخطاری همراه است: رم در جذب جوانان تردید کمی نشان داده، امثال جرسون، خوان ایتوربه و الیسون و مثال ها زیاد هستند. حتی رم برای رسیدن به این بازیکنان با بزرگان رقابتی شدید داشته است. با این حال، مشکل مربوط می شود به دوران پس از جذب بازیکنان. استعدادها یا روی نیمکت می پوسند یا هیچ برنامه ای برای پرورش آنها وجود دارند، مثلا صالح اوچان، تا الان هم جرسون). یا مثلا این قدر قرض داده می شوند که هیچ وقت برای رم بازی نمی کنند، امثال فدریکو ویویانی، فدریکو ریچی، لورنزو پلگرینی، جیانلوکا کاپراری و لیستش طولانی است.

رم نسبت به باشگاه های بزرگ تر بودجه محدودی دارد. رم باید کاری کند که تیرهایش بیشتر به هدف بخورند. شاید با گرفتن مهره های ارزان تر و احتیاط در مورد قیمت ها کم کردن فاصله بیشتر طول بکشد، اما با توجه به وضعیت کنونی چاره ای نیست و باید به دنبال کمک رفت.

ترکیب ثابت مقابل آتالانتا را ببینید. فقط دروسی بازیکن بومی بود. فقط سه بازیکن(مانولاس، صلاح و استروتمن) پیش از 24 سالگی جذب شده بودند. بله همه تیم ها باید در بازار فعالیت کنند، اما تعداد بازیکنان بومی در این باشگاه به حدی کم است که آدم گیج می شود. رم که نمی تواند کل ترکیبش را در بازار تجهیز کند. دائما نمی شود چنین کاری کرد و هزینه دارد.

اشتباه برداشت نکنید. رم گاهی در پرورش جوانان هم موفق عمل می کند، مثلا آنتونیو سانابریا یا الساندرو فلورنزی. با این حال، اغلب اوقات موفقیت بزرگی رقم نمی خورد. در عوض یوونتوس واقعا جوانان را پرورش می دهد، استعدادهایشان را شکوفا می کند، آنها را تبدیل به ستاره می کند و با هزینه کم چند فصل از کارشان بهره می برد. می توانید ببینید که ایراد کجاست. رم نمی تواند برای رفع ضعفش میلیون ها یورو خرج کند، اما یوونتوس می تواند، اما قدرتش به خاطر این است که روی جوانان سرمایه گذاران کرده و خریدهایی هوشمندانه انجام می دهد و در نتیجه مجبور نیست دائما میلیون ها یورو خرج کند!

2# بازیکنانت را نگه دار!

این بخش علیه آنهایی است که دائما خواستار تغییر نفرات هستند. فقط به اسامی برخی از مهره هایی که رم در سالهای اخیر فروخته نگاه کنید: اریک لاملا، مارکینیوس، تین یدوای، السیو رُمانیولی، آندره آ برتولاچی، متئو پولیتانو، لورنزو پلگرینی، آنتونیو سانابریا. شما می توانید بگویید که تعدادی از اینها بدرد رم نمی خورند؟

درست است، تاوانی بوده که باید می دادند. اگر مارکینیوس را نمی فروختند هرگز به مهدی بناتیا نمی رسیدند، همان کسی که او را فروختند تا کنستانتیوس مانولاس را بخرند و اگر پیانیچ را نمی فروختند احتمالا زورشان نمی رسید که پرز را بگیرند، اما همه اینها به کنار، یک لحظه به این فکر کنید که رم می توانست چه خط دفاعی ای داشته باشد، یک خط دفاعی نفوذ ناپذیر: مارکینیوس، رُمانیولی، مانولاس، فلورنزی، برونو پرز و لوکاس دینیه پشت سر خط دفاعی ای که میرالم پیانیچ، دانیله دروسی، کوین استروتمن، راجا ناینگولان، آندره آ برتولاچی و لیاندرو پاره دس را داشت و با آنها همه ستاره در خط حمله: فرانچسکو توتی، محمد صلاح، استفان ال شراوی(یا آدم لیاییچ)، دیگو پروتی و ادین ژکو. دوستان، به این می گویند تیمی در سطح مدعی لیگ و با عمق.

حتی اگر این قضیه قربانی کردن بازیکن برای رسیدن به یکی دیگر را کنار بگذاریم، باید بدانیم که اگر رم به جوانان خودش اعتماد می کرد دیگر سراغ امثال ایتوربه، سیدو دومبیا و ویکتوریا ایباربو نمی رفت و بدون آن هزینه ها هم می شد دینیه و پیانیچ را نگه داشت و هم پرز را گرفت.

بحث این است که وقتی مهره ای کارآمد دارید که دارد به شما سود می رساند باید او را نگه دارید، سوای مواردی مثل پیشنهاد پل پوگبا. درست است، توتی و دروسی را سالهاست که نگه داشتند، اما اینها موارد استثنایی هستند، چنین کاری به صورت گسترده انجام نشده است. وقتی پول وسط باشد سران باشگاه به حرف طرف مقابل گوش می کنند. اگر یوونتوس جی جی بوفون، آندره آ بارزالی، کلودیو مارکیزیو و لئوناردو بونوچی را از دست داده بود الان کجا بود؟ اگر در زمانی که درخشش این بازیکنان آغاز شده بود آنها را می فروختند الان این قدر بر لیگ تسلط داشتند؟

اگر مارکینیوس و لاملا را نگه می داشتند و آن بند فسخ مسخره را برای قرارداد پیانیچ نمی گذاشتند معلوم نبود الان این باشگاه کجا بود. اینجا الگویی واضح وجود دارد که باید به آن توجه کرد.

دانلود

3# وقتی باید برنده شوید برنده شوید

مورد آخر این است که مقابل تیم هایی که حتما باید شکستشان دهید برنده شوید. در این فصل و فصل گذشته یوونتوس در هفته های ابتدایی لغزش هایی داشته، اما وقتی پایشان را روی پدال گاز گذاشتند دیگر رحمی در کار نبوده است. فصل گذشته را در نظر می گیریم. پس از شکست برابر اودینزه و رم (یا خدا!) و تساوی با فروزینونه و کیه وو بود که یوونتوس همین کاری که در خط بالا گفتیم را انجام داد: کسب 27 پیروزی از 31 مسابقه بعدی!

یوونتوس 10 پیروزی یک گله داشت و تمامی میهمان هایش را شکست داد.

رم چه کرد؟

تعداد شکست های رم نسبت به یوونتوس کمتر بود، اما 11 مساوی داشت، در حالی که یوونتوس 4 مساوی داشت و ناپُلی 7 مساوی. اگر رم می توانست دو سه مورد از مساوی ها را به برد تبدیل کند به راحتی به رده دوم می رسید و دوباره تابستانی همراه با فروش را تجربه نمی کردیم.

همین، ساده بگوییم، قضیه همین است. امتیاز از دست نده. اساس همه چیز همین است، بردن بازیها یعنی رسیدن به پول، یعنی مورد توجه و تحسین قرار گرفتن.

پس از 13 هفته، رم سه باخت داشته و دو تساوی. رم اگر یک گل به امپولی می زد یا اگر به راحتی برتری دو گله اش مقابل کالیاری را با مساوی عوض نمی کرد الان اختلافش با یوونتوس این قدر نبود.

بدون دسترسی داشتن به رختکن تیم نمی شود به طور دقیق گفت که مشکل رم چیست که مقابل تیم های به اصطلاح کوچکتر افت می کند، اما هر سال همین کابوس ظاهر می شود و در نتیجه میلیون ها یورو از دست می روند.

و فاصله بیشتر و بیشتر می شود…

.

Our great war is a spiritual war. Our great depression is our lives

 

8 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.