web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » اگر بازی رفت را به لیورپول نمی‌باختیم چه می‌شد؟

اگر بازی رفت را به لیورپول نمی‌باختیم چه می‌شد؟

می 13, 2020 - 8:30 ب.ظ
آگوستینو
142 بازدید

رم به اولین فینال اروپایی اش پس از سال 1984 بسیار نزدیک شده بود. ولی ناگهان آنفلید اتفاق افتاد.

وقتی که از مدتی از اتفاقات می گذرد، می توانیم به گذشته برگردیم و از خود بپرسیم چه می شد اگر مثلا در شهر دیگری بزرگ می شدم یا به دانشگاه دیگری میرفتم شرایط چگونه می شود.

این قضیه در مورد ورزش هم صادق است. ما همیشه بعد از بازی ها به این فکر میکنیم که چه می شد اگر آن توپ داخل دروازه می رفت؟ چه می شد اگر دروازه بان آن پنالتی را نمیگرفت؟ چه می شد؟ چه می شد؟

طبیعتا این “چه می شد” ها را بعد از حوادثی میپرسیم که بر خلاف میل ما اتفاق افتادند. ترجمان این جمله در ورزش مساوی است با یک باخت. بدون شک ما به عنوان طرفداران رم شکست های دردناک زیادی را تجربه کرده ایم. در طرفداری من که حدود 15 سال قدمت دارد، باخت به منچستر، دو گل پاتزینی در بازی با سمپدوریا، باخت فینال کوپا به لاتزیو هنوز هم بسیار زجر آور هستند. با این وجود، آخرین اتفاقی که غرور رمی ما را جریحه دار کرد آن شب کابوس وارِ آنفیلد است.

رم تنها نیاز داشت که باهوش باشد، تا حد ممکن جراحات کمی بردارد و اگر شد گلی هم به ثمر برساند. در این صورت همه چیز به بازی برگشت در الیمپیکو می رسید. رم در بازی های قبلی مقابل بارسلونا و شاختار هم با همین فرمان جلو رفت، در بازی خارج از خانه گل زد و در الیمپیکو گلی دریافت نکرد.

ولی به دلایلی، دی فرانچسکو که پس از پیروزی مقابل بارسلونا به مانند یک نابغه مورد ستایش قرار گرفته بود، ترجیح که در سفر به شمال غرب انگستان ریسک کند. او سعی کرد که با بازی کردن با 3 مدافع به کلوپ ضد تاکتیک بزند، کاری که در مقابل والورده کاملا جواب داد. متاسفانه اما کلوپ واولورده نبود و لیورپول هم بهترین تیم دنیا برای استفاده از دفاع های کند حریف بود، جایی که رم فاتزیو و ژسوس را در اختیار داشت.

در همان اوایل بازی مشخص شد که رم با سرعت ویرانگر صلاح و مانه به مشکل برخورده است. و صلاح کسی بود که قمار دی فرا را ناکام گذاشت. مهاجم مصری آنقدری مهربان بود که پس از دو گل در نیمه اول مقابل تیم سابقش خوشحالی نکند. (تنها اگر او دو سال قبل مقابل رئال موقعیت ها را گل کرده بود) در نیمه دوم اما شرایط از بد به افتضاح تغییر کرد و رم 5 بر 0 عقب افتاد. دو گل در دقایق پایانی باعث شدی که بخشی از غرور و امید رم احیا شود.

این بار هم رم برای بازگشت به پیروزی 3 گله نیاز داشت. جیالوروسی شرافتمندانه حتی با وجود 2 بار عقب افتادن جنگید و بازی برگشت را 4 بر 2 پیروز شد، ولی در نهایت آنها 7-6 مغلوب لیورپول شدند. توپ ال شراوی که به تیرک خورد و یا پنالتی اخراج آرنولد که نادیده گرفته شد باعث شد که کامبک رم تکمیل نشود. در نهایت شب اسفناک رم در آنفیلد کار خودش را کرد.

و این ما را به سوال اولمان بر می گرداند، چه می شد اگر رم در بازی رفت نمی باخت؟ یا حداقل با نتیجه ای نزدیک مانند 3-2 می باخت؟

با توجه به شرایط آن زمان بعید بود که رم بتواند در الیمپیکو کلین شیت کند. خط حمله لیورپول زیادی خطرناک بود. با این وجود کاملا محتمل است که تصور کنیم رم در بازی برگشت 2-1 پیروز می شد و این نتیجه می توانست رم را فینالیست کند یا حداقل بازی را به وقت اضافه برساند.

این یعنی یه المیپیکوی ترسناک و لبالب از تماشگر می توانست رم را به اولین فینال اروپایی اش بعد از سال 1984 برساند، فینالی که آخرین بار به همین لیورپول در الیمپیکو واگذار کرده بود. می توانیم در مورد تقدیر حرف بزنیم: رم می توانست بعد از 20 سال در صحنه جرم انتقام بگیرد، زیرا انتقام تنها غذایی است که باید به صورت سرد سرو شود.

در فینال رئال در مقابل کاملا دست بالا را می داشت، مخصوصا که به یاد بیاوریم که دو سال قبل رئال توانست رم را در مجموع 4 بر 0 از پیش رو بردارد. با این وجود اما کسی واقعا نمی توانست بگوید که در فینال چه می شود. شاید رم راهی پیدا می کرد که اولین جام اروپایی اش را بالای سر ببرد. ولی حتی اگر این اتفاق نمی افتاد، حضور در فینال لیگ قهرمانان می توانست نشانگر خواست رم برای پیشرفت باشد. صحنه فینال هم بسیار بزرگ است، فراموش نکنیم که تقریبا نیم میلیارد نفر این بازی را می بینند.

ممکن بود که تاثیر رسیدن به فینال همچنین بر جیالوروسی نمایان باشد؟ احتمالا بله. شاید چشیدن حس موفقیت به علاوه درآمد حاصل از حضور در فینال باعث می شود که پالوتا به پیشنهاد لیورپول برای آلیسون نه بگوید. شاید ناینگولان و استروتمن برای مدت طولانی تری نگه داشته می شدند تا رم دوباره به فکر مراحل بالاتر بیفتد.

دانلود

با این سناریو احتمالا دی فرا و مونچی هم چنان شغل خود را داشتند، و یعنی پتراکی و فونسکایی در میان نبود. نفروختن ناینگولان به معنی نداشتن زانیولو بود. اگر حق انتخاب داشتیم، دوست داشتیم که شانس خود را مقابل رئال امتحان کنیم، و بدانیم که دی فرا و مونچی یک فصل بیشتر در رم می مانند؟ احتمالا بله. در آن شرایط احتمالا برایمان اهمیتی نداشتی که یک بچه به نام زانیولو هم در سری آ هست.

اما آیا در طولانی مدت این اتفاق به نفع رم می شد که رم تحت مدیرت غلط مونچی باشد و ما زانیولو را هم به دست نمی آوردیم؟ احتملا نه، مخصوصا اگر که فینال را باخته بودیم.

در نهایت ما نمی توانیم دقیقا بگوییم که در صورت نباختن در آنفیلد چه اتفاقاتی برای رم رخ می داد. ولی می توانیم این اثر پروانه ای بزرگ را کاملا حس کنیم. یک تغییر کوچک در یک بازی می توانست به تغییرات بسیار وسیعی در ساختار رم منجر شود. مسیری که اگر در آن قدم بر می داشتیم، شاید ما را به جایی تاریک تر از حال حاضر می رساند. احتمالا قفسه جام های ما همچنان خالی بود و مونچی همچنان برای دیفرا بازیکنان عجیب و غریب می خرید.

 

یادداشتی از شیاویلو، وب سایت کلیسای توتی

ترجمه از رضا

7 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.