web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » تصویر یک اسطوره: فرانچسکو توتی

تصویر یک اسطوره: فرانچسکو توتی

جولای 6, 2016 - 5:40 ب.ظ
آگوستینو
1,613 بازدید

در رابطه با تلاش روبرتو مانچینی برای متقاعد کردن دانیله دروسی برای پیوستن به او در منچستر سیتی ماجرای جالبی نقل می کنند.

مانچینی خطاب به کاپیتان دوم رم گفته بود: «می خواهی عاقبتت مثل توتی بشود؟ بازیکنی بزرگ که هرگز جامی نبرده؟»

پرسش نادرست تر از این هم می شود پرسید، ولی شما مقداری به زحمت می افتید. در رابطه با همین مسئله، گلن هادل تقریبا در حد مانچینی عمل کرد و در برنامه لیگ قهرمانان اسکای اسپرتز در مورد توتی گفت: «نه، اون کلاس جهانی نیست. اگر بود به جای دیگری می رفت. کسی می آمد و او را می گرفت». آنهایی که برای انتخاب هادل به عنوان سرمربی جدید انگلستان کمپین راه انداختند احتمالا باید احمق تر از خود او باشند.

سوء تعبیرهایی که از مفهوم فرانچسکو توتی می شود حیرت آور است. کسب قهرمانی جزء مهمی از دوران بازی هر فوتبالیستی است، اما برای توتی مهمترین موضوع سبک و مفهوم کارش است، نه جام. منچستر یونایتد، رئال مادرید و بارسلونا همگی تلاش کردند تا او را برای جدا شدن از رم وسوسه کنند، اما پادشاه رم تاج و تختش را کنار نگذاشت. برای توتی، سه امتیاز در استادیو الیمپیکو بیش از سه جام در هر جای دیگر ارزش دارد.

اگر رم شهری ابدی است، توتی هم فرمانده ای ابدی است. در 1993 که 16 سال سن داشت اولین بازی اش را انجام داد و ماه گذشته قراردادی امضا کرد که طبق آن تا پایان فصل آینده بازی می کند. این مرد در 28% تاریخ رم بازی کرده و تازه شش سال هم مدیر فنی باشگاه می شود. عجیب نیست که خودش می گوید پیراهن شماره 10 جالوروسی برای او مثل «پوست دوم» است.

سخت است که فرد دیگری را پیدا کنیم که در حد توتی نماینده شهرش باشد، او برادر امروزی رومولوس و روموس است. توتی در پورتا مترونیا، در پنج مایلی استادیو الیمپیکو، متولد شد و زمانی که سه سالش بود عاشق فوتبال شد و در خیابان های محله اش مقابل بچه هایی بازی می کرد که سنشان از او بیشتر بود و آنها را دست می انداخت. ریشه های رمی توتی به هفت نسل قبل برمی گردند و حالا پوسترهای او زینت بخش دیوارهای پایتخت ایتالیا هستند. هواداران رم او را می پرستند و حتی لاتزیویی ها احترامش را نگه می دارند، او بنایی تاریخی برای شهر است که راه می رود و حرف می زند. زمانی کلودیو رانیری در مورد توتی گفت: «او به اندازه کولوسیوم برای شهر رم مهم است» و کارلو آنچلوتی در موردش گفت: «فرانچسکو نماد بی چون و چرای رم است» و البته خواهد بود.

totti ti

مدت زمان و ثبات دوران بازی توتی گیج کننده است، 758 بازی برای باشگاهی انجام داده که از کودکی به آن عشق ورزیده است. رکورد دار تعداد بازی و گلزنی برای رم در تمامی مسابقات است، اما دومین گلزن برتر تاریخ سری آ نیز هست با 248 گل و او با 601 بازی سومین بازیکن با سابقه تاریخ سری آ پس از خاویر زانتی و پائولو مالدینی است. توتی جوان ترین کاپیتان تاریخ سری آ نیز هست و مسن ترین گلزن لیگ قهرمانان. در تاریخ دربی دلا کاپیتاله کسی نیست که بیش از او بازی انجام داده باشد و گل زده باشد. هر بار که فکر می کنید آتشش دارد خاموش می شود توتی آن آتش را شعله ورتر می کند.

برای بسیاری، وفاداری توتی به رم است که هر کسی را کنار می زند. با پائولو مالدینی(هفت قهرمانی سری آ، 13 جام اروپایی) و خاویر زانتی(پنج قهرمانی سری آ، دو جام اروپایی) هم چنین رفتاری می شود، اما هر دوی آنها با افتخارات پاداششان را گرفتند. توتی(یک قهرمانی سری آ، بدون جام اروپایی) با هدف های دیگری از کارش لذت برد. از نظر او دستاورد با جام و مدال سنجیده نمی شود، بلکه میزان تاثیرگذاری خودش مهم است. با چنین پیمانه ای، میزان موفقیت او حداقل در حد آن دو بوده است.

با این حال برای توتی، وفاداری به رم چیزی نبوده جز حس درونی اش. اگر از رم و شهر رم جدا می شد زندگی اش کامل نبود، پس چرا باید می رفت؟ فقط گذشت زمان است که می تواند او را مجبور به ترک میدان الیمپیکو کند.

توضیح ساده از زبان خود توتی این است: «با بازی برای رم بزرگ شدم و می خواهم با بازی برای رم بمیرم، چون همیشه هوادار رم بودم». برای توتی این فراتر از یک باشگاه و شهر است، یک سبک زندگی است که او نمی تواند و نمی خواهد از آن دست بکشد. او به دوران بازی اش به چشم یک فوتبالیست نگاه نمی کند، به چشم فوتبالیستی برای رم به آن می نگرد.

اعتقاد توتی به توانایی اش همراه با تواضع بوده و این موضوعی تأمل برانگیز است. تلاش های توتی برای کمک به نیازمندان رم زبانزد خاص و عام است و او کسی نیست که متکبر باشد. کاپیتان رم به چاپ کتابی که پر از لطیفه هایی در مورد خودش بود کمک کرد و کل درآمد حاصل از آن کتاب صرف اجرای برنامه هایی برای کمک به سالمندان در رم و بچه های بی خانمان در جمهوری دموکراتیک کنگو شد. آن کتاب تبدیل به یکی از پرفروش ترین ها شد.

درکی که از نقشش دارد، حتی وظیفه اش، باعث می شود توتی نه فقط نزد هواداران رم بلکه در کل جهان چهره ای محبوب باشد. اگر قرار باشد یک فوتبالیست انتخاب شود که ترکیبی بی عیب و نقص از استعداد ذاتی، فداکاری، قدرت روحی و فیزیکی است، او بی رقیب خواهد بود.

totti-60f42fb3d4c6

در دوران اوجش، تماشای بازی توتی برای رم به طور زنده تجربه ای بی نهایت عجیب بود. فوتبال ورزشی تیمی باقی مانده، اما تیم از یک مرد نیرو می گرفت. اراده ی توتی بازی را تحت تاثیر قرار می داد و این خواسته هواداران تیم بود که او چنین کاری کند، در واقع یک شماره 10 بود و بعد 10 نفر دیگر. هدف مطرح کردن این ادعا نیست که رم تیمی یک نفره بود، چون بازیکنانی شگفت انگیز هم در کنار توتی بودند، اما اولین کسی که جلب توجه می کرد او بود، او شالوده ای بود که تیم با محوریتش شکل می گرفت و حرکات هجومی تیم را پی ریزی می کرد. در برخی تیم ها چنین چیزی تاثیر منفی دارد، اما شور و اشتیاق توتی برای ایجاد موقعیت و همین طور گلزنی باعث می شد که نیروی پرقدرت مثبتی وجود داشته باشد. حتی در فصول خاکستری برای رم، هر بازیی با حرکات باشکوه توتی دیدنی می شد.

توتی به عنوان شماره 10 کار می کرد، اما در 2005 لوچانو اسپالتی او را به مرکز خط حمله منتقل کرد و از او به عنوان شماره 9 کاذب بهره برد. با توجه به اینکه از 30 سالگی عبور کرده بود توتی باید کارهای دفاعی کمتری انجام می داد، اما باز هم می توانست عقب برود و هافبک های هجومی را راه بیاندازد. قدرت حفظ توپ او و وارد کردن بقیه به جریان بازی حداقل به اندازه اکثر مهاجمان مرکزی سنتی تاریخ فوتبال خوب است. اسپالتی در موردش گفته بود: «دادن توپ به او مثل سرمایه گذاری در بانک است».

البته این دید و ظرافت توتی هستند که بیش از بقیه کارهایش به یاد آورده می شوند، آن پاس های تک ضرب، از میان مدافعانی که یک مهاجم را دنبال می کنند، پاس تماشایی و پشت پای او که مغز مدافعان را از کار می اندازد و آنها از درک اینکه باید برابر آن حرکت چه کنند عاجز هستند. گابریل باتیستوتا او را بهترین زوج هجومی ای که کنارش بازی کرد نامید و گفت: «او عینا همه کس، همه چیز را می شناسد.»

اگر هم قرار باشد توتی را با یک مهارت خاص بشناسیم، همان حرکتی است که در ایتالیایی به آن Cucchiaio می گویند، یعنی قاشق، همان چیپ های توتی که از هر نقطه محوطه جریمه آنها را به دروازه بان ها می زند، همان پنالتی اش به سبک پانِنکا. چیپ های توتی به حدی ظریف زده می شوند که جذابیت بازی را افزایش می دهند.

در مورد مهارت بازیکنان در کار با توپ بزرگنمایی صورت می گیرد، اما کاری که توتی با توپ برای چیپ هایش انجام می دهد در بالاترین سطح و کیفیت ممکن قرار می گیرد. او به حدی روی توپ تسلط دارد که به نظر می رسد پس از جدا شدن توپ از پایش هم می تواند زاویه حرکتش را تعیین کند و آن را به شکلی غیرممکن به درون دروازه بفرستد. توتی به شوت هایش قوس هایی باورنکردنی می دهد و نتایج کارهایش واقعا عجیب هستند.

طولانی شدن دوران بازی توتی به نوعی تاثیری منفی روی اعتبارش داشته و هشت سال واقعا موفق او از 2000 تا 2007 را زیر سایه قرار داده است. در آن دوران، توتی جام جهانی و اسکودتو(به همراه چهار نایب قهرمانی) را برد، دو بار به عنوان بازیکن برتر سری آ انتخاب شد، پنج بار به عنوان بهترین بازیکن ایتالیایی انتخاب شد، در 31 سالگی کفش طلای اروپا را برد و دو بار هم جایزه بهترین گل فصل را بدست آورد. البته پایش هم شکست و رباط صلیبی پاره کرد. دوران پر افتخار بعضی بازیکنان چند ماه طول می کشد، برای توتی چند فصل طول کشیده است.

اینکه توتی هرگز در سطح جهانی و آن طور که شایسته اش بوده مورد تقدیر قرار نگرفته تا حدی به خاطر نظرات امثال هادل است. کاپیتان رم هرگز در نیمه نهایی جامی اروپایی بازی نکرده، هرگز در رده بندی توپ طلای اروپا بالاتر از پنجم و در رده بندی بهترین بازیکن جهان بالاتر از دهم قرار نگرفت. مایکل اوون در 2001 با 176 رأی توپ طلای اروپا را برد و توتی با 57 رأی پنجم شد. پس از کارهای باشکوهی که در فصل 07-2006 انجام داد و کفش طلای اروپا را برد او پشت سر فردی کانوته قرار گرفت.

francesco-totti-roma-totti_3425401

دانلود

ولی این مسائل ارزش های پسر طلایی شهر رم را خدشه دار نمی کنند، توتی به اندازه کافی از احترام همه برخوردار است. فرانتس بکن باوئر از اینکه او توپ طلا ندارد ابراز ناراحتی کرد، لوئیس انریکه او را «پادشاه جهان» نامید. آریگو ساکی گفت که توتی «یکی از بزرگترین بازیکنانی است که دیدم»، در حالی که مارچلو او را به عنوان «اثر تاریخی فوتبال ایتالیا» ستود. هم پله و هم دیگو مارادونا از او به عنوان بهترین بازیکن جهان یاد کردند، و همه می دانیم که برای اینکه آن دو بر سر موضوعی به توافق برسند باید چقدر زحمت کشید.

برای توتی هیچ وقت مسئله شناخته شدن در خارج از شهر رم نبوده، بلکه هواداران باشگاهی که خانواده اش شدند مهم بودند. «رم همه چیز من است، هر چیزی است که هر آدمی می تواند بخواهد: شور، عشق، شادی – تیمی که همیشه طرفدارش بودم و خواهم بود» و هر چه می گوید را باور کنید. روزی که او بازنشسته شود بخشی از رم همراه با او می میرد.

«یک کاپیتان، فقط یک کاپیتان وجود دارد»، این شعاری است که روی سکوهای الیمپیکو می خوانند؛ برای آنها تا ابد فقط یک کاپیتان رم وجود خواهد داشت. هر کسی که آن بازوبند را ببندد در مورد اینکه باید پیرو چه کسی باشد تردیدی ندارد: فرانچسکو توتی یک دنیاست، یک سرزمین و حمایت افراطی در قالب یک فوتبالیست. او باشکوه ترین است.

دنیل استورِی، وب سایت فوتبال365

 

17 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.