web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » برگی از خاطرات یک یاوه‌گو!(قسمت شانزدهم)

برگی از خاطرات یک یاوه‌گو!(قسمت شانزدهم)

ژوئن 30, 2016 - 6:37 ق.ظ
آگوستینو
1,217 بازدید

این روزها متعلق به جام ملت های اروپاست، مسابقاتی که هر وقت اسمش میاد یاوه گو به فکر یورو 2000 می افته. اون یورو 2000 کُنته داشت و پس از 16 سال دوباره یورویی به بازار اومده که عکس کُنته هم داره.

به حدی یورو 2016 دلچسب شده که کل این صفحه رو بهش اختصاص میدم، دقیقا کلش نه، تقریبا کلش. هر چند بدم نمیاد در یک بند بریم سراغ تیترهای بنجل توتو اسپرت، اینکه حتما محمد علی باید فوت میکرد تا توتو اسپرت یه تغییری داخل صفحه اولش بده. البته درسته که محمد علی خیلی بزرگ بود و برای همین رفت روی صفحه اصلی توتو اسپرت، ولی تصور کن اگر جوانان یوونتوس قهرمان شده بودن، اونم با شکست دادن رم در فینال جوانان…احتمالا نصف صفحه اصلی فقط برای محمد علی میشد، بقیه اش سه گانه یوونتوس بود، دلاوری های جوانان یوونتوس و از این حرفا، مدیریت قویِ آنیلی، شعار «اروپا ما داریم می آییم»، فابیو گروسو با فابیو کاپلو مقایسه می شد و…یک لگد هم به کوریره دلو اسپرت بزنیم که بر میداره خبر یحیی توره رو میزاره بالای صفحه کنار محمد علی، ولی یک مربع میکروسکوپی اختصاص میده به جوانان رم. هر کسی که به این روزنامه بگه رم و حامیِ جالوروسی چیزی از رسانه های ایتالیا نمیدونه. کوریره «فقط» در رم چاپ میشه، حامی رم نیست، اگر حامی بودن اینه باید کل فرهنگ لغات های چاپ شده رو آتیش زد و از نو چاپ کرد.

smith-ali

به هر صورت، دست از جزء جدانشدنی انسانیت یعنی غر زدن برداریم و بریم سراغ بند بند ضایعه ای به نام یاوه گویی.

1- چطوره با حذف لاف زن ها استفاده کنیم؟ نکنه شما هم جوگیر شده باشید؟ حواستون نیست کی رو میگم؟ در کل یورو 2016 تیمی به لاف زنی کرواسی ندیدم. کرواسی افتخاری جز سومی جام جهانی 1998 داره که من ازش بی خبرم؟ شخصا وقتی میگن کرواسی یاد دو خاطره می افتم، اولی اون برد ناحقش در جام جهانی 2002 مقابل ایتالیا که دو گل ویه ری و اینزاگی مردود شدن و دومی هم ضایع شدن شدید تیمشون به دست ترک ها در یورو 2008 که بدجوری چسبید.

از این به بعد در لغت نامه ذهنیم نام تیم ملی فوتبال کرواسی رو مترادف با لاف زنی می دونم.

قبول ندارید؟ بازیکنی مثل ایوان پریسیچ(پریزیچ، پریشیچ یا هر چی اسمشه) کجای فوتبال قرار داره که بعد از برد مقابل اسپانیا میگه: «به یک خبرنگار ایتالیایی گفتم که باید سپاسگزار باشن که با کرواسی دیدار نمیکنن.»

sizemoore_1050_591_81_s_c1

یعنی بازیکنی که با یک گل این قدر جوگیر میشه و با ور رفتن به موهای سرش جلب توجه میکنه چقدر میتونه گستاخ باشه. این بازیکن گستاخ همزنان به اسپانیا، ایتالیا و پرتغال توهین کرد. ولی در آخر دیدیم که چی شد. یعنی حالا هم این بازیکن تازه به دوران رسیده میتونه چنین حرفی بزنه؟ نه نمیزنه، چون بازیکنی که چنین تفکری داره و این طور فکر میکنه الان به طور کلی در تعطیلاته، براش هم مهم نیست که تیم درجه دوی کرواسی در یورو 2016 همون طور که انتظار می رفت به هیچ جا نرسید و بعدها هم نخواهد رسید. حداقل تا وقتی امثال پریسیچ در ترکیب کرواسی هستن کرواسی هیچ کاری نخواهد کرد. البته فقط پریسیچ نیست که از لاف زنی عمیق و خودشیفتگی شدید رنج میبره. حرف های ایوان راکیتیچ رو بخونید: «با فروتنی می گویم که بهترین تیم جام ملت ها به خانه اش برگشت. با کمال احترام، پرتغال بدون اینکه کاری کند ما را شکست داد. آنها به یک چهارم رسیدند، ولی انگار که اصلا در زمین نبودند. با این وجود، به آنها به خاطر پیروزی تبریک می گویم. ما در سراسر اروپا احترام کسب کردیم، ولی فوتبال گاهی اوقات پیچیده و بی رحم می شود. اگر قرار باشد از تیم دیگری حمایت کنم طرفدار اسپانیا خواهم بود، ولی کل کاری که می خواهم حالا انجام دهم این است که به خانه بروم چون دلتنگ دختران و همسرم هستم. برای اسپانیا آرزوی موفقیت می کنم. از آن جایی که نمی توانم قهرمان جام ملت ها شوم، امیدوارم که هم تیمی های بارسایی ام بجایم قهرمان شوند.»

راکیتیچ تا حدی عمیق یاوه گفت که مجبور شدم براش بند بند بنویسم:

الف) با فروتنی؟ همین الان خبر رسید لغت فروتنی دست به خودکشی زده.

ب) پرتغال کاری نکرد؟ پس گل رو کی زد، کوارشما یا شاید گل رو هم شما زدید؟ گزارشگر؟

ج) در سراسر اروپا؟ بعیده که کسی در ایتالیا برای تیم پر روی شما احترامی قائل باشه. ضمنا در سایر نقاط جهان چطور؟ مثلا داخل اتاق یاوه گو؟

د) بری خونه؟ کار خوبیه، به نظر میرسه که خونه داری برای جنابعالی بهتر باشه.

ه) آرزوی موفقیت برای اسپانیا و دوستان بارسایی؟ خب الان که ایتالیا اسپانیا رو برگشت زد برای کی آرزو خرج میکنی؟

روزگاری تا نام ایوان می اومد «ایوان مخوف» در ذهنم تداعی می شد، الان «ایوان لاف زن» در ذهنم رژه میره.

Michael Parks Red State

2- در این روزها هم مثل سایر روزها حرفهای جالبی از یک گوش یاوه گو وارد شده و از گوش دیگر خارج میشن.

شنیدم که برخی میگن فلان تیم زیبا بازی میکنه، فلان تیم دفاعیه، فلان تیم اتوبوسه، فلان تیم عین موتور براووئه – اصلا کسی براوو یادشه، با اگزوز شکاری؟

میشینن دور میز تاکتیک آنالیز میکنن، این رفت، اون اومد، کل نتایج حرفاشون هم یکیه. اسپانیا و آلمان و بلژیک آخر فوتبالن و ایتالیا همین دیروز کشف شده و تا چهارشنبه سوری قبلی ایتالیایی ها اصلا نمیدونستن فوتبال چیه. کُنته هم مربی دسته دوئه که کل افتخارش سه اسکودتو با یوونتوسه. یک جوری میگن کل افتخارش سه اسکودتو با یوونتوسه یک لحظه فکر کردم دارن در مورد تایگر کاپ و یکی از تیم های بنگلادش صحبت میکنن.

اینا همه به کنار.

چیزی که تقریبا هیچکس بهش توجه نکرده اینه: فوتبال ملی ربطی به تاکتیک و بازی زیبا نداره. این مسائل اصلا مهم نیست. فوتبال ملی یعنی غرور، یعنی ایستاده با مشت، یعنی شاد کردن دل یک ملت. وقتی ملتی ببینن تیمشون برنده شده دیگه مهم نیست که 800 پاس دادن یا 400 پاس. مهم اینه که بردن و میتونن به تیمشون افتخار کنن. جلوی ملل دیگه دچار سرخوردگی نمیشن. ایتالیا چهار بار قهرمان جهان شده، در واقع با داشتن باشگاه هایی بسیار بزرگ چهار قهرمانی کسب کرده. چهار قهرمانی ایتالیا با چهار قهرمانی کشوری مثل آلمان متفاوته. این یه واقعیته که باشگاه های آلمان در خدمت تیم ملی هستن، برخلاف ایتالیا که باشگاه هایی هستن که احساس میکنن این قدر بزرگن که به تیم ملی «نه» بگن. همین تفاوت بزرگیه. ایتالیا چهار قهرمانی جهان داره و چنین تیمی حق ناکامی نداره. باید به هر قیمتی نتیجه بگیره، در هر مسابقاتی کسب نتیجه باید اولین و مهمترین هدف باشه. حالا اگر کنته با قبولی در آزمون استخدامی شرکت اتوبوسرانی میتونه به این هدف برسه دیگه مهم نیست، بماند که ایتالیا اتوبوسی پارک نکرده و شاید عرق سوز شدن برخی از قسمت های بدن تعدادی از حریفان باعث مطرح شدن بعضی حرفا شده باشه. امثال مارک ویلموتس باید بدونن که استفاده از پودر بچه برای بزرگسالان هم ایرادی نداره. ویلموتس میتونه قبل از اینکه بگه کنته از یوونتوس سود میبره پودر بچه بزنه و به اینترنت وصل بشه و متوجه بشه که بی بی سیِ یوونتوس-ایتالیا رو خود کُنته ساخته.

3- در یورو 2016 تیمی رشک برانگیز وجود نداره. هیچ تیمی نیست که کاملا از بقیه برتر باشه. آلمان؟ بلژیک؟ هیچکس. فقط اگر طرفدار ایتالیا نبودم و بازی ایتالیا رو می دیدم حسودیم میشد که این بازیکنا چقدر همدیگه رو دوست دارن، یا این چه مربیه که وقتی تیمش گل میزنه میخواد بره روی سکوها. اینا چیزایی هستن که حتی توجه غیرفوتبالی ها رو هم جلب میکنن. درسته ایتالیا فوق ستاره نداره، ولی چند برابر بقیه تیم های انرژی داره، تیمیه که به خوبی قدر لحظات رو میدونه. تیمی یخ زده نیست. درسته بازیکن 70 میلیون یورویی در ترکیب نیست، ولی بازیکنان خاص داره، بازیکنی مثل جاکرینی که از کارگری رسیده به تیم ملی کشورش و به گلر 100 میلیون یورویی گل میزنه. یا گراتزیانو پله، رقاص سابق که حالا حرکات موزونش جلوی دروازه های بلژیک و اسپانیا خاطره ساز شدن.

هنوز خیلی ها هستن که میگن بی بی سی پیره، بوفون پیره، خط میانی ایتالیا مهره ای جز دروسی نداره، ایتالیا مهاجم نداره، ایتالیا دفاعی بازی میکنه، ولی همین افراد هم باید از ایتالیا سپاسگزار باشن، چون هر تیمی که برخلاف پیش بینی ها عمل کنه شایسته تقدیره، هر تیمی که این طوری از جونش مایه بزاره شایسته احترامه چون یعنی فوتبال رو جدی گرفته.

Ray-Wise-Twin-Peaks-3

4- دوشنبه واقعا همه به گذشته برگشتن.

ایتالیا انتقامش رو گرفت. این ایتالیا بود که با اشتباهش در یورو 2008 راه رو برای اوج گیری اسپانیا باز کرد، یعنی میشه گفت که آتزوری در یورو 2016 اسپانیا رو فرستاد همون جایی که ازش اومده بود؟

شاید مسابقه دوشنبه رو بشه در یک صحنه خلاصه کرد.

ده ها مصاحبه و مقاله چاپ شده بود در ستایش آندرس اینیستا به خاطر بازیهاش در یورو 2016، ولی کل چیزی که ازش در بازی با ایتالیا باقی میمونه اون لایی خواهد بود که از دروسی خورد.

اینیستا آماده ترین بازیکن اسپانیا به شمار می رفت، ولی از سرباز زخمی آتزوری لایی خورد.

البته مسابقه دوشنبه از این صحنه های خلاصه نشان زیاد داشت.

kotv6

5- چهارشنبه یکی از اون درگیری های لفظی مسخره در فوتبال راه افتاد و یک طرف قضیه هم طبق معمول مینو رایولا بود.

بحث سر همون دو واژه معروفه: over-rated و under-rated.

گری لینه کر گفته بود که پل پوگبا over-ratedترین بازیکن جهانه، یعنی بیش از حد واقعی بزرگش کردن. از طرف دیگه رایولا گفت که موکلش under-rated هست یعنی کمتر از میزان واقعی بهش بها داده میشه.

البته رایولا گوهرهای دیگه ای هم پس انداخت: «وقتی کسی پول میگیره که در مورد چیزی حرف بزنه، به این معنی نیست که حالیشه چی داره میگه. لینه کر یکی از همین افراده. با توجه به توانایی هایی که پل داره و قیمت هایی که در اروپا می بینم، به نظرم پل under-ratedئه. چقدر می ارزه؟ حداکثر مبلغی که هر باشگاهی حاضره براش بپردازه. فقط بازیکنی رو ببینید که روی نیمکت بلژیک و المپیک مارسی میشینه، ولی 40 میلیون یورو می فروشنش» – با این جمله آخری به میشی باتشوایی تیکه انداخت که داره به چلسی میره. حداقلش اینه که باتشوایی بدون سر و صدا در یورو گلزنی کرده، ولی پوگبا فقط لنگ انداخته، تا اینجا البته.

«وقتی گری لینه کر در مورد پوگبا حرف می زنه، ذره ای حالیش نیست که داره چی میگه. یادم میاد که گفت اگر کلودیو رانیری با لستر سیتی قهرمان لیگ برتر بشه شوی تلویزیونیش رو با شورت اجرا میکنه. همین بسه.»

رایولا تلاش میکنه تا لقمه گنده ای رو هل بده داخل حلق ما. آخه اگر لینه کر فوتبال نمی فهمه پس کی میفهمه؟ ستاره دو جام جهانی نظرش رو بیان کرده، یعنی چیزی حالیش نیست چون فقط چیزی گفته که به ضرر موکل توئه؟

حداقل اینکه گری لینه کر خاطرات فوتبالی زیادی برای فوتبالدوستان رقم زده. رایولا چی؟ یک دهن گشاد پر از لاف و یک ….؟

Shawshank_3023932b

در مورد پوگبا هم به نظرم باید بهش گفت The Shawshank Redemption دنیای فوتبال. چرا؟ خب الان براتون میگم.

اول اینکه فیلم رهایی از شاوشنک یکی از بهترین های دهه 90 – به نظر من. فیلم در زمان خودش نامزد هفت اسکار شد، اما فروش چندانی نکرد و در نتیجه بسیاری احساس کردن که فیلم اون طور که باید مورد تقدیر قرار نگرفت و در واقع حقش خورده شد. بدین ترتیب برچسب under-rated چسبید به فیلمی که فرانک دارابونت ساخته بود. گذشت زمان باعث شد تا یک اتفاق بسیار جالب رخ بده. تعداد زیادی از سی دی ها و دی وی دی های شاوشنک فروخته شدن و اگر شما الان سری به سایت آی ام دی بزنید می بینید که در رده بندی فیلم ها این فیلم شماره یکه و بالاترین نمرات رو دریافت کرده. و اینجا اونجاست که برچسب over-rated به شاوشنک می چسبه…

1934: If Buster Keaton was glad to be back in the United States, he certainly kept it a secret. The cameraman asked the film comedian to smile and this is the result. He was aboard the Ile de France on his return from a 5 months tour of the continent.

6-پشت این در چیه؟

حالا ایتالیا که از سوئد و اسپانیا انتقام گرفته و بلژیک – یکی دیگه از تیم های گروه لاف زن ها – رو هم سرجاش نشونده، باید بره به جنگ آلمان.

یکم قضیه پیچیدس.

آیا ایتالیا طرفداراش رو شاد می کنه یا اونا رو به عزا می نشونه؟ آیا اتفاقی می افته که باعث بشه بگن: ای کاش اسپانیا رو نبرده بودیم؟

یک مشکلی که وجود داره اینه که تعداد اتفاقات بد داره یک مقدار زیاد میشه. مثل از دست دادن بازیکنی مثل دروسی که به قول یواخیم لو به ایتالیا تعادل می بخشه.

اگر آتزوری به آلمان ببازه، شوک ناجوری به طرفداراش وارد میشه – بدون توجه به اینکه منطقی هست یا نیست، یا اینکه دلایلش چیه.

آلمان بدون شکست ایتالیا تونست جام جهانی 2014 رو ببره و این قدر به طرفداران ایتالیا فخر فروختن که چند تا بانک ورشکست شدن، اگر با شکست ایتالیا یورو 2016 رو ببرن که دیگه جهنم به پا میشه…

ولی عمرا…طعم شیرین اون برد 2-0 برابر اسپانیا فراموش نمیشه. درست مثل یورو 2012. ایتالیا آلمان را شکست داد و در فینال بدجوری به اسپانیا باخت، ولی آیا باعث شد که ایتالیایی ها از شکست آلمان در نیمه نهایی پشیمون بشن؟

batman-begins

7- قضیه راس الغول و رم و بتمن در ذهنم غلت میخوره.

فصل نقل و انتقالاته و طبیعیه که رفقای رمی خیلی مضطرب باشن، البته شاید هم کسی هست که اصلا مضطرب نیست، کسی چه میدونه.

در هر صورت، خیلی ها نگران هستن که مبادا ستاره ها حراج بشن، تعدادی بازیکن بیان که کارایی ندارن. چیزی که خیلی دیده میشه اینه که بسیاری از رفقا عجله زیادی برای خرید بازیکن دارن، و البته به نوعی هم حق دارن چون بازیکن تازه وارد باید با تیم هماهنگ بشه. ولی هر وقت رم بازیکن سرشناس میخره من نگران میشم. احساس میکنم وقتی رم بازیکنی سرشناس و البته گرون میخره بهش فشار میاد. این جناب فشار هم یک جایی بدجوری ضربه میزنه. بی پولی یا بهتر بگم فیرپلی مالی دردسرسازه، برای باشگاهی که درآمد زیادی نداره.

همین نگرانی منو یاد قضیه ژکو و ارتباطش با یک مکالمه فیلمی میندازه.

در فیلم Batman Begins یک سکانسی هست که راس الغول – رئیس گروه تروریستی سایه ها – داره به بتمن شمشیر بازی رو یاد میده، روی یخ تمرین میکنن.

بتمن که خیلی شور و اشتیاق داره پس از کتک خوری و تلاش فراوان استادش راس الغول رو میکوبه روی یخ و میگه: «تسلیم؟»

راس الغول در جوابش میگه: «تو منو شکست ندادی، تو فقط جای پای سفت رو فدای یک ضربه ی مرگبار کردی» و بعدش راس الغول با شمشیر میزنه به یخی که زیر پای بتمنه و میندازش داخل آب سرد که حالش جا بیاد!

حالا من هم که به یاد جذب ژکو می افتم احساس میکنم رم مرتکب اشتباهی بتمن وار شد. یعنی 18 میلیون یورو + 4 میلیون یورو دستمزد + مالیات پرداخت تا ژکو رو بگیره برای یک ضربه مرگبار که همون برد 2-1 اول فصل مقابل یوونتوس بود.

قبل از اون صحنه هم راس الغول یک پند دیگه به بتمن میده: «تمرین هیچه، اراده همه چیزه.»

گفته بودم که این برگ مال ایتالیاست، ولی قولم یادم رفت…

قول ها برای شکسته شدن داده میشن.

Terminator

8- خب دیگه، یاوه گویی خالص کافیه. در این بند می خوام برنامه رو با سخنی درست و حسابی و با مقاله ای مخلوط از رم و ایتالیا براتون تموم کنم. این مقاله توسط لوکا د الساندرو نویسنده ووچه جالوروسا نوشته شده:

رم برای شکست یوونتوس الگوی ایتالیا را پیاده کن

معمولا، هر فستیوال فوتبالی ای در تابستان علاوه بر جذابیت ها و سرگرمی هایی که به همراه می آورد فرصتی فراهم می کند برای دیدن بازیکنان و این بازیکنان فرصت خودنمایی دارند تا در فصل آینده برای باشگاه هایی سرشناس بازی کنند. یورو 2016 هم برای رم با یک درس همراه شده، اینکه در خارج به فکر بازیکنان مستعد و سرشناس نباشید، به داخل خانه خودتان نگاهی بیاندازید، از ایتالیا یاد بگیرید. پیش از فصل 17-2016 وضعیت رم شبیه وضعیت ایتالیای کُنته پیش از رفتن به فرانسه است، رم تیمی شده که نسبت به سایر مدعیان قدرت کمتری دارد و در جوی مأیوس کننده قرار گرفته است. اسپانیا، آلمان، فرانسه، بلژیک، مدعیان اروپا بودند، در سری آ هم باید فاصله با ناپُلی را کم کنیم، اما مهمتر از آن فاصله با یوونتوس. در ایتالیا تعداد تیم هایی که قدرتشان بیشتر است کمتر است، اما کار سخت تر است، به خاطر کلاسی که بانوی پیر در سطح بین المللی دارد. چیزی که باعث می شود مسئولیت اسپالتی و یارانش سنگین تر شود این است: پیانیچ که از رم گرفته شد به یووه رفته، دنی آلوز که همیشه یکی از بهترین ها در پست مدافع راست بوده پیراهن بیانکونری را به تن کرده است.

ایسلند را که مدنظر قرار ندهیم، ایتالیا زیباترین صفحات در این تابستان را نوشته است. ایتالیا نشان داده که می شود روی کاغذ ضعیف تر بود، اما با نظم و فداکاری بازیکنان جبران کرد، با داشتن خط دفاعی ای فوق العاده، گروهی متحد و شور و اشتیاق برای اینکه پایین تر از بقیه نباشید، و این طور می شود برخلاف پیش بینی ها عمل کرد. اینها همان ویژگی هایی هستند که اسپالتی از چند ماه پیش به دنبال دادن آنها به رمش بوده، همان چیزهایی که به آنها گفت «راه و رسم رم». حالا آتزوری در فرانسه یکبار دیگر راه و رسم صحیح را نشان داده است. خوب است که فلورنزی، دروسی و ال شراوی درس ها و انرژی های مثبتی را با خودشان از فرانسه به خانه می آورند و می توانند آنها را به هم تیمی هایشان منتقل کنند. ساباتینی کارش در بازار را آغاز کرده و باید گفت که بجز خط دفاعی، رم اسکلت خوبی دارد، مهره هایی که کیفیتشان از داشته های کُنته بیشتر است، چون دروسی، ناینگولان، استروتمن مثل تیاگو موتا، پارولو، جاکرینی نیستند. یا صلاح، پروتی و همین ژکو هم بالاتر از ادر، زازا، ایموبیله و پله هستند.

UNTOUCHABLES_MAIN201

دانلود

تفاوتی که یاران کُنته دارند شور و اشتیاق در میدان است، چیزی که باعث شده فراتر از حد خودشان باشند. پارولو تبدیل به هافبکی باکس تو باکس شده، جاکرینی چشم نواز بازی می کند، ادر تبدیل به سردردی برای خط دفاعی حریفان شده، پله که برابر پیکه و راموس توقف ناپذیر بود و دروسی که به اینیستا لایی انداخت. رمی ها حالا منتظر رسیدن یاران تازه وارد هستند، ولی فاصله اقتصادی با یوونتوس در حال افزایش است، اوضاع تقریبا شبیه لیگ آلمان شده، جایی که بایرن مونیخ با بقیه فاصله دارد. حالا باید از ایتالیا الگو گرفت، از ماشینی که آنتونیو کُنته ساخته است. رم خیلی عقب نیست و باید تیمی ساخت که برای هر توپی بجنگد و چند روز دیگر اسپالتی باید در اردوی پینزولو تلاش برای ساختن چنین تیمی را آغاز کند.

*

Never stop fighting till the fight is done. – Elliot Ness

23 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.