web analytics
بزرگترین وب سایت هواداران آ اس رم در ایران » آگو، تو بزرگترین بودی

آگو، تو بزرگترین بودی

فروردین 20, 1395 - 8:34 ب.ظ
آگوستینو
1,377 بازدید

تقریبا می شود گفت که با نوشتن مطلبی در مورد آگوستینو دی بارتولومی در چنین روزی این حس القا می شود که داریم کار اشتباهی انجام می دهیم. وقتی بحث اسطوره ای سقوط کرده می شود افتادن در دام لفاظی آسان است، اما در مورد آگوستینو لفاظی ای وجود نداشت.

او برای پائولو سورنتینو – کارگردان مشهور که از او الهام گرفت و فیلمی را به او تقدیم کرد – و همه ی ما «مرد اضافی» بود.

آدمی نبود که ژست بگیرد، ولی همیشه به خاطر نحوه ایستادنش پشت ضربات ایستگاهی او را به یاد می آوریم، به خاطر نگاهی که در صورتش داشت، به خاطر اینکه استوار می ایستاد، به خاطر اینکه آماده بود تا با تمام وجودش – که بخشی از آن را پیش خودش پنهان کرد – به توپ ضربه بزند. عاشق این بود که پیش از زدن ضربات ایستگاهی اش خیلی مکث کند.

آنها موشک هایی بودند که آگو شلیک می کرد و آنها هر سدی را از پیش رو برمی داشتند.

از آگو خاطرات بی شماری باقی ماندند – برخی خاطرات خوب، برخی هم بسیار ناراحت کننده. خاطره آن دسته گلی که پس از کسب اسکودتو با رم برای هواداران به سمت سکوها پرت کرد. آن نگاه عجیبی که در لحظه بالا بردن جام کوپا ایتالیا در 26 ژوئن 1984 در صورتش دیدیم، می دانستیم که آخرین حرکت او با پیراهن رم محبوبش است.

Di-Bartolomei-abbraccio-Ancelotti

و بعد صبح 30 مه 1994، ده سال پس از روزی که رم فینال جام باشگاه های اروپا را به لیورپول واگذار کرد – ولی این بار اشک ها به خاطر شکست نبودند، به خاطر غمی بودند که قلب ها را شکست.

در آخرین بازی آگو برای رم، هواداران افراطی بنری را بالا بردند که روی آن نوشته شده بود: «دوباره تو را می بینیم، قهرمان»، ولی این طور نشد.

پیش از آخرین بازی آگو، هواداران افراطی در نامه ای به کاپیتان تیمشان نوشتند: «تو به ما یاد دادی که چطور بجنگیم، هم در داخل میدان و هم در زندگی. تو تجسم رویای هر پسرِ رمی هستی.»

بنر دیگری هم روی سکوها دیده شد: «آنها رم را از تو گرفتند، ولی هوادارانت را نه.» ولی آنها اشتباه می کردند. هیچکس نمی تواند رم را از دی بارتولومی بگیرد – هر چند شاید ما فقط واقعا پس از اینکه به زندگی اش پایان داد این موضوع را درک کردیم.

diba14-agnolin

به خاطر است که با نوشتن در مورد آگو در چنین روزی، در روز تولدش، احساس می کنیم داریم کار اشتباهی انجام می دهیم. ولی اشتباه واقعی بی تفاوتی به او بود، زمانی که بازنشسته شد، زمانی که او را از رم به میلان فرستادند. مطمئن باشید که اگر دست خودش بود هرگز از جالوروسی جدا نمی شد – آن شادی اش پس از گلی که با پیراهن میلان به رم زد اعتراضی بود نسبت به آن بی تفاوتی.

در مصاحبه ای که در 1980 انجام شد، آگو برابر انزو تورتورا خبرنگار مجله اینترپیدو دو آرزویش را فاش کرد: «اسکودتو، که دیر یا زود بدست می آید، و اینکه مردمی که در حومه شهر زندگی می کنند همچنان حامی دوستی و حمایت متقابل باشند، اختلاف ها را کنار بگذارند…»

چه می شود گفت؟ شاید باعث می شود تا راحت تر درک کنیم وقتی مورد بی توجهی قرار گرفت چه حسی داشت، وقتی قدرت کمک خواستن را نداشت یا قدرت اینکه خودش را بفروشد – کل عمرش را صرف کمک به دیگران کرد و هرگز خودش را نفروخت.

کاپیتان ما این طور بود.

کاپیتان.

Agostino Di Bartolomei 943342

دینو ویولا بود که به ما یاد داد به رم افتخار کنیم و دی بارتولومی کاری کرد که ما تا ابد چنین کاری کنیم. دینو ویولا بود که در 8 مه 1983 و پس از کسب اسکودتو در جنوا گفت: «پس از 41 سال رم از زندان رویاها آزاد شد» و دی بارتولومی بود که دیوارهای آن زندان را فرو ریخت.

حقیقت دارد که پائولو روبرتو فالکائو رم را متحول کرد، اما این هم حقیقت دارد که رم همیشه به آگوستینو دی بارتولومی و تفکری که او نماینده اش بود تعلق دارد – وفاداری، تعلق خاطر، حرفه ای گری، فداکاری.

آگو عاشق رم بود. و نه فقط عاشق آن تیم های شگفت انگیز رم که متعلق به دوران استادیو الیمپیکو هستند. او عاشق رمِ خاکی کامپو تستاچیو بود. رمی که پس از تساوی 0-0 برابر هلاس ورونا افتخار می کرد به سری آ بازگشته است. همان رمی که قهرمان سری ب شد. همان رمی که در استادیو نازیوناله در 1942 به اولین اسکودتویش رسید. همان رمی که بازیگر رمی برنده اسکار آنا مانیانی در حالی تشویقش می کرد که در چهار بازی مانده به پایان لیگ در قعر جدول قرار گرفته بود.

Agostino Di Bartolomei 53f2dsr

متوجه این باشید که وقتی اوضاع خراب می شود، تیم رم به شهر رم نیاز دارد. و غم انگیز است که بدانیم دورانی بود که آگو به شهر رم نیاز داشت و هیچکس نتوانست به او کمک کند. پیدا کردن چهره هایی که بهتر از آنا مانیانی و آگوستینو دی بارتولومی منعکس کننده چهره شهر رم باشند سخت است. به خاطر حقیقت، درد، زیبایی و شور بی پایانی که در آنهاست.

برای اینکه درک کنید آن مرد چقدر بزرگ بود، 11 ژانویه 2015 را به خاطر بیاورید. زمانی که هواداران روی سکوها چهره های پسران محبوب جالوروسی را به نمایش گذاشتند و چهره آگو در مرکز کورا سود دیده می شد.

اینکه سی سال از جدایی اش از رم می گذرد مهم نیست. مهم نیست که بیست سال از وداع با او می گذرد، او هنوز هست، در مرکز کوروا، مثل همان زمانی که در مرکز میدان می ایستاد.

Agostino Di Bartolomei 71943342

آگوستینو دی بارتولومی به گذشته تعلق ندارد، بلکه متعلق به آینده است. وقتی در موردش حرف می زنیم آگو زنده است، او زنده است در الگویی که برای ما ساخت. هر وقت تولد آگو را جشن می گیریم آگو را زنده می بینیم، هر چند دردناک است.

ژوئن گذشته بود در مسابقات آگوستینو دی بارتولومی در تریگوریا بچه های رمی همراه با هواداران افراطی که روی سکوها بودند شروع به خواندن سرودی معروف کردند: «اوه آگوستینو! آگو-آگو گل، آگو-آگوستینو برو جلو» و در آن لحظه آگو زنده شد.

DI-BARTOLOMEI-Con-Moglie-e-Figlio-1983-1

دانلود

آگو با آن گلهایی که به همسرش ماریسا هدیه کرد زنده است. آگو با آن پرچمی که فرانکو تانکردی در روز تقدیر از اسطوره های تالار مشاهیر پیش کوروا سود تکانش می داد زنده است. او با نگاهی که در چهره های فرانچسکو توتی و دانیله دروسی در روز افتتاح زمین آگوستینو دی بارتولومی بود زنده است.

او با نام آن زمین زندگی می کند و تمام زمین های که در حاشیه شهر رم هستند، همان جایی که «دوستی و حمایت متقابل» برتر از اختلافات است.

آگو دیگر با ما نیست ولی واقعا هم نرفته است. آگو ما را تا یک قدمی بزرگترین افتخار ممکن برد، در آن شب غم انگیز ماه مه با پنالتی اش برابر لیورپول دل ما را روشن کرد. او ما را به رویاهایمان نزدیک کرد، رویاهایی که دوباره از ما دور شدند.

ده سال پس از آن شب این آگو بود که داشت از ما دور می شد. اشتباه او نبود بلکه اشتباه ما بود، اشتباه همگی ما. و شاید کار اشتباهی باشد که بنویسیم آگوستینو دی بارتولومی رم را بیش از زندگی خودش دوست داشت، اینکه به خاطر رم زندگی می کرد، اینکه هیچ کدام از هواداران رم نباید فراموشش کنند، اینکه همگی ما باید درک کنیم که او سعی کرد چه چیزی به ما دهد و در آن صبح تلخ چه چیزی را از دست دادیم.

شاید کار غلطی باشد باشد، ولی تنها کاری است که از دست ما برمی آید.

تو بزرگترین بودی، آگو.

تولدت مبارک، کاپیتانِ من.

تونینو کاگنوچی، وب سایت رسمی رم

20 نظر

رمی عزیز، برای مشاهده نظرات و نظردهی بایستی به سایت وارد شوید.